Elektroniczny korpus tekstów polskich z XVII i XVIII w.


arrow_drop_down
arrow_drop_down




arrow_drop_down
arrow_drop_down
Znaleziono 59 wyników.
Lp Lewy kontekst Rezultat Prawy kontekst Skrót tekstu Data
1 wzrokiem. Pierwsza z poruczonym swoim chorągiew Stogniewem, Gęstym zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] drzewem. Jaki strój, jakie i niosą pana swego TwarSRytTur między 1631 a 1661
1 wzrokiem. Pierwsza z poruczonym swoim chorągiew Stogniewem, Gęstym zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] drzewem. Jaki strój, jakie i niosą pana swego TwarSRytTur między 1631 a 1661
2 koronie. Oto ach! biedną rzecz zatrwoży nowa, Zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] Febe, a wielka królowa Ozdoby swej śród i kwiatu TwarSRytTur między 1631 a 1661
2 koronie. Oto ach! biedną rzecz zatrwoży nowa, Zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] Febe, a wielka królowa Ozdoby swej śród i kwiatu TwarSRytTur między 1631 a 1661
3 Ledwie zagasła, gdy zarazem od niej, Para jaśniejszych zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] pochodni. O jaka w smoczej twej głowie Szkoda znaczna TwarSRytTur między 1631 a 1661
3 Ledwie zagasła, gdy zarazem od niej, Para jaśniejszych zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] pochodni. O jaka w smoczej twej głowie Szkoda znaczna TwarSRytTur między 1631 a 1661
4 Nerona: słońce dwojakie. 59 słońce w pośrzód dnia zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] , a piorun spadł na wszystkie części miasta Rzymu. BohJProg_II 1770
4 Nerona: słońce dwoiakie. 59 słońce w pośrzod dnia zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] , a piorun spadł na wszystkie części miasta Rzymu. BohJProg_II 1770
5 bliski. 778 4 Lutego zorza północa. 790 słońce zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] przez dni 17, tak rozeznać rzeczy nie można BohJProg_II 1770
5 bliski. 778 4 Lutego zorza pułnocna. 790 słońce zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] przez dni 17, tak rozeznać rzeczy nie można BohJProg_II 1770
6 popioły, kamienie spalone, okryły całą wyspę. Niebo zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] do 6, i 7 Września, póki wybuchanie BohJProg_II 1770
6 popioły, kamienie spalone, okryły całą wyspę. Niebo zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] do 6, y 7 Września, póki wybuchanie BohJProg_II 1770
7 w Lucarno albo Luggarys po wiatrach gwałtownych niebo znagła zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] , i z czerwoniało. na górach śnieg, a BohJProg_II 1770
7 w Lucarno albo Luggaris po wiatrach gwałtownych niebo znagła zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] , y z czerwoniało. na gorach śnieg, á BohJProg_II 1770
8 ani mu dziękowali/ owszem znikczemnieli w myślach swoich i zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] bezrozumne serce ich; 22. Mieniąc się być mądrymi BG_Rz 1632
8 ani mu dźiękowali/ owszem znikcżemnieli w myslach swoich y zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] się [się:qub] bezrozumne serce ich; 22. Mieniąc się być mądrymi BG_Rz 1632
9 nań rzuca umbrę, z tąd mniej aibo więcej zaćmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] Księżyca. Notandum, że też Płanety WENUS, MERKURIUSZ ChmielAteny_I 1755
9 nań rzuca umbrę, z tąd mniey aibo więcey zácmi [zaćmić:fin:sg:ter:perf] się [się:qub] Xiężyca. Notandum, że też Płanety WENUS, MERKURYUSZ ChmielAteny_I 1755
10 , do Nieba wezwani głosem: Roku 130. Słońce się [się:qub] zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] przy ich śmierci, od Aniołów pogrzebieni. Surius. ChmielAteny_III 1754
10 , do Nieba wezwani głosem: Roku 130. Słońce się [się:qub] zaćmiło [zaćmić:praet:sg:n:perf] przy ich smierci, od Aniołow pogrzebieni. Surius. ChmielAteny_III 1754