inszych pism snadnie każdy zrozumie i na oko obaczy/ że to tak nie jest/ co Papież usiłuje pokazać/ aby kiedy Antecesorowie jego albo we Włoszech/ albo w mieście Rzymie panowanie z Konstantynowej daniny mieli: Gdyż to Panowanie aż w roku 800. napierwszy początek z szczodrobliwości Pipina i Carola Wielkiego wzięło/ którzy wyrwawszy Eksarchat wespół i z Rzymem miastem z rąk Longobardów/ Papieżowi je Stefanu wtóremu darowali/ jako Platina/ Volaterran/ i inszy wszyscy świadczą/ a osobliwiej Sabellicus który nad insze to przypisuje/ iż Konstatnin 4. Wschodu Cesarz/ posły swe do Włoch do Pipina posyłał/ prosząc aby Rawennę/ i insze Eksarchatus tej krainy swemu Cesarzowi
inszych pism snádnie káżdy zrozumie y ná oko obacży/ że to ták nie iest/ co Papież vśiłuie pokazáć/ áby kiedy Antecessorowie iego álbo we Włoszech/ álbo w mieśćie Rzymie pánowánie z Constántinowey dániny mieli: Gdyż to Pánowánie áż w roku 800. napierwszy pocżátek z szcżodrobliwośći Pipiná y Carolá Wielkiego wźięło/ ktorzy wyrwawszy Exarchát wespoł y z Rzymem miástem z rąk Longobárdow/ Papieżowi ie Stephanu wtoremu darowáli/ iáko Plátiná/ Voláterran/ y inszy wszyscy świádcżą/ á osobliwiey Sábellicus ktory nád insze to przypisuie/ iż Constátnin 4. Wschodu Cesarz/ posły swe do Włoch do Pipiná posyłał/ prosząc áby Ráwennę/ y insze Exárchátus tey kráiny swemu Cesárzowi
Skrót tekstu: SmotLam
Strona: 59v
Tytuł:
Threnos, to iest lament [...] wschodniej Cerkwi
Autor:
Melecjusz Smotrycki
Miejsce wydania:
Wilno
Region:
ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1610
Data wydania (nie wcześniej niż):
1610
Data wydania (nie później niż):
1610
wzięło/ którzy wyrwawszy Eksarchat wespół i z Rzymem miastem z rąk Longobardów/ Papieżowi je Stefanu wtóremu darowali/ jako Platina/ Volaterran/ i inszy wszyscy świadczą/ a osobliwiej Sabellicus który nad insze to przypisuje/ iż Konstatnin 4. Wschodu Cesarz/ posły swe do Włoch do Pipina posyłał/ prosząc aby Rawennę/ i insze Eksarchatus tej krainy swemu Cesarzowi przywrócić kazał/ jako te które Cesarstwu (mówi Sabellicus) a nie Papieżowi należeli. Którym odpowiedział Pipinus/ że on nie kwoli Konstantynowi/ ani kwoli żadnemu człowiekowi/ ale kwoli samemu Rzymskiemu Kościołowi wojnę podniósł/ i z tym umysłem zbroję na się wziął/ aby Apostołską stolicę od wszyskich ludzi ukrzywdzenia oświebodził
wźięło/ ktorzy wyrwawszy Exarchát wespoł y z Rzymem miástem z rąk Longobárdow/ Papieżowi ie Stephanu wtoremu darowáli/ iáko Plátiná/ Voláterran/ y inszy wszyscy świádcżą/ á osobliwiey Sábellicus ktory nád insze to przypisuie/ iż Constátnin 4. Wschodu Cesarz/ posły swe do Włoch do Pipiná posyłał/ prosząc áby Ráwennę/ y insze Exárchátus tey kráiny swemu Cesárzowi przywroćić kazał/ iáko te ktore Cesárstwu (mowi Sábellicus) á nie Papieżowi należeli. Ktorym odpowiedźiał Pipinus/ że on nie kwoli Constántinowi/ áni kwoli żádnemu cżłowiekowi/ ále kwoli sámemu Rzymskiemu Kośćiołowi woynę podniosł/ y z tym vmysłem zbroię ná śię wźiął/ áby Apostolską stolicę od wszyskich ludźi vkrzywdzenia oświebodźił
Skrót tekstu: SmotLam
Strona: 59v
Tytuł:
Threnos, to iest lament [...] wschodniej Cerkwi
Autor:
Melecjusz Smotrycki
Miejsce wydania:
Wilno
Region:
ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1610
Data wydania (nie wcześniej niż):
1610
Data wydania (nie później niż):
1610
samemu Rzymskiemu Kościołowi wojnę podniósł/ i z tym umysłem zbroję na się wziął/ aby Apostołską stolicę od wszyskich ludzi ukrzywdzenia oświebodził/ i aby Rawennę i to cokolwiek Longobardowie byli zagarnęli/ i Rzymskiemu poddał Kościołowi. A tak Greccy Oratorowie nie sprawiwszy nic do Konstantynopola odjechali? to Sabellicus. Platina przydaje/ iż roku 756. Eksarchat z mocy Astulfa Longobarda wyrwany był/ i Papieżowi Stefanowi oddany. Tegoż czasu i Cesarskie imię Carolowi Wielkiemu Synowi Pipinowemu nadane/ które Cesarzowie Wschodni zaledwie tych czasów ochronić mogli/ to jest roku 805. O czym Alberius Crantius tak pisze. Przypisują niektórzy daninę oną Włoskiej Ziemie i Niemieckiej, i inszych niewiem jakich krain
sámemu Rzymskiemu Kośćiołowi woynę podniosł/ y z tym vmysłem zbroię ná śię wźiął/ áby Apostolską stolicę od wszyskich ludźi vkrzywdzenia oświebodźił/ y áby Ráwennę y to cokolwiek Longobárdowie byli zágárnęli/ y Rzymskiemu poddał Kośćiołowi. A ták Greccy Oratorowie nie spráwiwszy nic do Constántinopolá odiecháli? to Sabellicus. Plátiná przydáie/ iż roku 756. Exarchat z mocy Astulphá Longobárdá wyrwány był/ y Papieżowi Stephanowi oddány. Tegoż cżásu y Cesárskie imię Carolowi Wielkiemu Synowi Pipinowemu nádáne/ ktore Cesárzowie Wschodni záledwie tych cżásow ochronić mogli/ to iest roku 805. O cżym Alberius Crántius ták pisze. Przypisuią niektorzy dáninę oną Włoskiey Ziemie y Niemieckiey, y inszych niewiem iákich kráin
Skrót tekstu: SmotLam
Strona: 59v
Tytuł:
Threnos, to iest lament [...] wschodniej Cerkwi
Autor:
Melecjusz Smotrycki
Miejsce wydania:
Wilno
Region:
ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1610
Data wydania (nie wcześniej niż):
1610
Data wydania (nie później niż):
1610
wyliczonych, to Austrazyj, alias Wschodniej Francyj, to Neustrii, tojest Zazhodniej Francyj, to Burgundii, której Z. Guntramnus był Królem. W Francyj imieniem Króla rządził Najwyższy Minister Maior Domo.
KrólOWIE Francuscy ci godni wspomnienia, oprócz wyliczonych w drugiej Części Aten. Pepin albo Pepinus, Longobardów pokonał w Włoszech i innych, Eksarchat Raweński im odebrał, Stolicy Apostołskiej z Parmą. Placencją, Romandiolą, Ankoną oddał lege perpetua za Stefana III. Papieża. Zwany ten Król Brevis dla wzrostu małego. Karol Wielki Syn jego, Longobardów do reszty pokonawszy, donację na wspomnione ditiones Papieżowi potwierdził, Filip II Augustus Żydów z Królestwa Francuskiego wygnał. Paryż ópasał murami
wyliczonych, to Austrazyi, alias Wschodniey Fráncyi, to Neustrii, toiest Zazhodniey Francyi, to Burgundii, ktorey S. Guntrámnus był Krolem. W Francyi imieniem Krola rządził Naywyższy Minister Maior Domo.
KROLOWIE Francuscy ci godni wspomnienia, oprocz wyliczonych w drugiey Części Aten. Pepin albo Pepinus, Longobardow pokonał w Włoszech y innych, Exarchat Raweński im odebrał, Stolicy Apostolskiey z Pármą. Placencyą, Romándiolą, Ankoną oddał lege perpetua za Stefana III. Papieża. Zwany ten Krol Brevis dla wzrostu małego. Karol Wielki Syn iego, Longobardow do reszty pokonawszy, donacyę na wspomnione ditiones Papieżowi potwierdził, Filip II Augustus Zydow z Krolestwa Francuskiego wygnał. Paryż ópasał murami
Skrót tekstu: ChmielAteny_IV
Strona: 181
Tytuł:
Nowe Ateny, t. 4
Autor:
Benedykt Chmielowski
Miejsce wydania:
Lwów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1756
Data wydania (nie wcześniej niż):
1756
Data wydania (nie później niż):
1756
jest długa na 10. a szeroka na 6. mil/ mając ludu do 16. tysięcy. Nazacniejsze jest miasto ze wszystkich Rauenna/ kędy mieszkiwali niektórzy Cesarze/ a potym Eksarchowie Cesarzów Konstantynopolskich.
A iż to imię Eksarchatu jest sławne w historiach/ powiem tu o jego początku/ powodzeniu/ i skończeniu. Począł się Eksarchatus potym/ gdy Narsetes/ Hetman Justynianów/ a potym i Justyna Cesarza wygnał z Italii Gotty: i pierwszym Eksarchem (co się rozumie nawyższy urząd) był Longinus. który uczyniwszy sobie rezydenicią w Rauennie/ gdzie ją też mieli Królowie Gotscy/ zniósł precz zwyczajny sposób urzędników Prowincjalskich/ a we wszystkich miastach przednych postanowił jednego wodza
iest długa ná 10. á szeroka ná 6. mil/ máiąc ludu do 16. tyśięcy. Nazacnieysze iest miásto ze wszystkych Ráuenná/ kędy mieszkiwáli niektorzy Cesárze/ á potym Exárchowie Cesárzow Konstantynopolskich.
A iż to imię Exárchatu iest sławne w historyách/ powiem tu o iego początku/ powodzeniu/ y skończeniu. Począł się Exárchatus potym/ gdy Nársetes/ Hetman Iustinianow/ á potym y Iustiná Cesárzá wygnał z Itáliey Gotthy: y pierwszym Exárchem (co się rozumie nawyższy vrząd) był Longinus. ktory vczyniwszy sobie residenicią w Rauennie/ gdźie ią też mieli Krolowie Gotscy/ zniosł precz zwyczáyny sposob vrzędnikow Prouinciálskich/ á we wszystkich miástách przednych postánowił iednego wodzá
Skrót tekstu: BotŁęczRel_I
Strona: 69
Tytuł:
Relacje powszechne, cz. I
Autor:
Giovanni Botero
Tłumacz:
Paweł Łęczycki
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
opisy geograficzne
Tematyka:
egzotyka, geografia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1609
Data wydania (nie wcześniej niż):
1609
Data wydania (nie później niż):
1609
i pierwszym Eksarchem (co się rozumie nawyższy urząd) był Longinus. który uczyniwszy sobie rezydenicią w Rauennie/ gdzie ją też mieli Królowie Gotscy/ zniósł precz zwyczajny sposób urzędników Prowincjalskich/ a we wszystkich miastach przednych postanowił jednego wodza/ abo Książę: i toż też uczynił w Rzymie/ zniósłszy Senat i Consules. Miał ten Eksarchatus wielką władzą: lecz gdy potym Longobardowie podbili to Państwo/ i ten też urząd zaginął. Kiedy Pipinus/ wygnawszy Astolfa/ dał wwiązanie Kościołowi/ Eksarchat zamykał Rauennę/ Sarsinę/ Classę/ Forli/ Forlimpopoli/ które miasta czyniły jednę Rzeczpospolitą/ którą zwano Pentapoli: a oprócz tych należały też do Eksarchatu/ Bononia/ Reghium
y pierwszym Exárchem (co się rozumie nawyższy vrząd) był Longinus. ktory vczyniwszy sobie residenicią w Rauennie/ gdźie ią też mieli Krolowie Gotscy/ zniosł precz zwyczáyny sposob vrzędnikow Prouinciálskich/ á we wszystkich miástách przednych postánowił iednego wodzá/ ábo Kśiążę: y toż też vczynił w Rzymie/ znioższy Senat y Consules. Miał ten Exárchatus wielką władzą: lecz gdy potym Longobárdowie podbili to Páństwo/ y ten też vrząd záginął. Kiedy Pipinus/ wygnawszy Astolfá/ dał wwiązánie Kośćiołowi/ Exárchat zámykał Ráuennę/ Sársinę/ Clássę/ Forli/ Forlimpopoli/ ktore miástá czyniły iednę Rzeczpospolitą/ ktorą zwano Pentápoli: á oprocz tych należáły też do Exárchatu/ Bononia/ Reghium
Skrót tekstu: BotŁęczRel_I
Strona: 69
Tytuł:
Relacje powszechne, cz. I
Autor:
Giovanni Botero
Tłumacz:
Paweł Łęczycki
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
opisy geograficzne
Tematyka:
egzotyka, geografia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1609
Data wydania (nie wcześniej niż):
1609
Data wydania (nie później niż):
1609
precz zwyczajny sposób urzędników Prowincjalskich/ a we wszystkich miastach przednych postanowił jednego wodza/ abo Książę: i toż też uczynił w Rzymie/ zniósłszy Senat i Consules. Miał ten Eksarchatus wielką władzą: lecz gdy potym Longobardowie podbili to Państwo/ i ten też urząd zaginął. Kiedy Pipinus/ wygnawszy Astolfa/ dał wwiązanie Kościołowi/ Eksarchat zamykał Rauennę/ Sarsinę/ Classę/ Forli/ Forlimpopoli/ które miasta czyniły jednę Rzeczpospolitą/ którą zwano Pentapoli: a oprócz tych należały też do Eksarchatu/ Bononia/ Reghium/ Modena/ Parma/ Placentia/ z inszemi miasty które leżą miedzy Apenninem górą/ i rzeką Padusem/ abo Po. Wziął koniec swój ten urząd
precz zwyczáyny sposob vrzędnikow Prouinciálskich/ á we wszystkich miástách przednych postánowił iednego wodzá/ ábo Kśiążę: y toż też vczynił w Rzymie/ znioższy Senat y Consules. Miał ten Exárchatus wielką władzą: lecz gdy potym Longobárdowie podbili to Páństwo/ y ten też vrząd záginął. Kiedy Pipinus/ wygnawszy Astolfá/ dał wwiązánie Kośćiołowi/ Exárchat zámykał Ráuennę/ Sársinę/ Clássę/ Forli/ Forlimpopoli/ ktore miástá czyniły iednę Rzeczpospolitą/ ktorą zwano Pentápoli: á oprocz tych należáły też do Exárchatu/ Bononia/ Reghium/ Modená/ Pármá/ Plácentia/ z inszemi miásty ktore leżą miedzy Apenninem gorą/ y rzeką Padusem/ ábo Po. Wźiął koniec swoy ten vrząd
Skrót tekstu: BotŁęczRel_I
Strona: 69
Tytuł:
Relacje powszechne, cz. I
Autor:
Giovanni Botero
Tłumacz:
Paweł Łęczycki
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
opisy geograficzne
Tematyka:
egzotyka, geografia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1609
Data wydania (nie wcześniej niż):
1609
Data wydania (nie później niż):
1609
