Kasiusza i Warrona ptaszy gnój osobliwie gołębi, jest najlepszy, iż suszy, i grzeje, po nim człowieczy. Gnój żeby się wyprawił, w domu potrzeba mieć gnojowisko jedne całoroczne, alias dół, do którego gnuj zrzucać, i wodą bagnistą go nalać, albo deszczowe wody, aby do niego spływały sporądzić, a tak kisnąc, sprawi się; ale te miejsce niech będzie gdzie w chłodzie, a przynajmniej nie na wielkiej spiece słońca, i wiatrach, bo moc wszystka wywietrzeje. Drugie zrobić gnojowisko na gnój nowy, aby się gnój wnim uleżał, przegnił, ziarna, nasiona, z chepty wsobie strawił. Świeży gnój nie dobry,
Kassiusza y Warrona ptaszy gnoy osobliwie gołębi, iest naylepszy, iż suszy, y grzeie, po nim człowieczy. Gnoy żeby się wyprawił, w domu potrzeba mieć gnoiowisko iedne całoroczne, alias doł, do ktorego gnuy zrzucać, y wodą bagnistą go nalać, albo deszczowe wody, aby do niego spływały sporądzić, á tak kisnąc, sprawi się; ale te mieysce niech będzie gdzie w chłodzie, á przynaymniey nie na wielkiey spiece słońca, y wiatrach, bo moc wszystka wywietrzeie. Drugie zrobić gnoiowisko na gnoy nowy, aby się gnoy wnim uleżał, przegnił, ziarna, nasiona, z chepty wsobie strawił. Swieży gnoy nie dobry,
Skrót tekstu: ChmielAteny_III
Strona: 415
Tytuł:
Nowe Ateny, t. 3
Autor:
Benedykt Chmielowski
Miejsce wydania:
Lwów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1754
Data wydania (nie wcześniej niż):
1754
Data wydania (nie później niż):
1754
i Polakom żeglowne dodają rzeki Wisła, San, Bug, Narew etc etc. Kto tedy, koło Stawów ma dozór, ma się nauczyć od Majstrów i Praktyków, jak wody zastawiać, groble sypać. Groble tedy jeśli denovo sypać przychodzi, uważać należy, aby grunt był cale nie na kryniczyskach, bo ustawicznie będzie grobla kisnąć, i wodami zostanie podmulona. Grubość, wysokość, ma być proporcjowana, przyszłej wielkości wody ordynaryjnej, i ekstraodrynaryjnej, alias śniegowych, deszczowych, z tucz nagle spadających. Groble niemają być sypane w linię prostą, chyba by bardzo mocne były, ale formą trochę wężyka, wysadami obracając przeciw wodzie, jak bowiem Forteca
y Polakom żeglowne dodaią rzeki Wisła, San, Bug, Narew etc etc. Kto tedy, koło Stáwow ma dozor, ma się nauczyć od Máystrow y Praktykow, iak wody zastawiać, groble sypać. Groble tedy iezli denovo sypać przychodzi, uwáżać náleży, aby grunt był cale nie ná kryniczyskach, bo ustawicżnie będzie grobla kisnąć, y wodámi zostanie podmulona. Grubość, wysokość, ma bydź proporcyowana, przyszłey wielkości wody ordynaryiney, y extraordynaryiney, alias sniegowych, deszczowych, z tucz nagle spadaiących. Groble niemaią bydź sypane w linię prostą, chyba by bardzo mocne były, ale formą trochę wężyka, wysadami obracaiąc przeciw wodzie, iak bowiem Forteca
Skrót tekstu: ChmielAteny_III
Strona: 464
Tytuł:
Nowe Ateny, t. 3
Autor:
Benedykt Chmielowski
Miejsce wydania:
Lwów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1754
Data wydania (nie wcześniej niż):
1754
Data wydania (nie później niż):
1754
wziąwszy wina w lej w nowy, suchy garnek, zawieś go, tedy woda przezeń wskruś przechodząc będzie kapała. Sól zaś znajdująca się w winie, czy nigo nie smakowitym. Młode wino, aby się prędzej burzyło, atym samym niby się stare stało. wlej w beczkę garniec jeden prostej gorzałki zaszpuntuj, redy kiśnie. Item weź migdałów gorszkich, piołunu, żywicy czystej, sosnowej, Faenum Graecum, wszytkiego ile ci się zda, zetrzy społem naprzód samo, potym z winem, wlej to w wino młode, albo w moszcz. Wino psujące się tym naprawisz sposobem. Chrzanu korzeń, nitką go przeszywszy wpuść w beczkę wina,
wziąwszy wina w ley w nowy, suchy garnek, zawieś go, tedy woda przezeń wskruś przechodząc będzie kapała. Sol zaś znayduiąca się w winie, czy nigo nie smakowitym. Młode wino, aby się prędzey burzyło, atym samym niby się stare stało. wley w beczkę garniec ieden prostey gorzałki zaszpuntuy, redy kiśnie. Item weź migdałow gorszkich, piołunu, żywicy czystey, sosnowey, Faenum Graecum, wszytkiego ile ci się zda, zetrzy społem naprzod samo, potym z winem, wley to w wino młode, albo w moszcz. Wino psuiące się tym naprawisz sposobem. Chrzanu korzeń, nitką go przeszywszy wpuść w beczkę wina,
Skrót tekstu: ChmielAteny_III
Strona: 489
Tytuł:
Nowe Ateny, t. 3
Autor:
Benedykt Chmielowski
Miejsce wydania:
Lwów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1754
Data wydania (nie wcześniej niż):
1754
Data wydania (nie później niż):
1754
.
Extract/ to jest wyciągnienie Istności/ tym sposobem/ jako Eliksir bywa: Wziąć korzenia drobno usiekanego funtów trzydzieci/ na to wody nalać/ z tegoż ziela wszystkiego wyciągnionej/ żeby na dwa palca w niej zagrąznęło. To nakrywszy dobrze/ przez trzy godziny warzyć. Potym nie odkrywając przez cały Miesiąc dać gnić i kisnąć. Po wyszciu Miesiąca/ przecedzić/ i mocno wyżąć/ albo wyprasować/ a przez gęsty płat sukienny przecedzić/ żeby był przeźrzoczysty. Znowu ono przecedzenie warzyć/ aż z sześćdziesiąta tylko część zostanie/ i tego połowicę wziąwszy/ przez Balneum maris przeciągnąć. Tak będzie Ekstract kosztowny/ barzo suptylny/ i przenikający. Księgi Pierwsze
.
Extract/ to iest wyćiągnienie Istnośći/ tym sposobem/ iáko Elixir bywa: Wźiąć korzeniá drobno vśiekánego funtow trzydźieći/ ná to wody nálać/ z tegoż źiela wszystkiego wyćiągnioney/ żeby ná dwá pálcá w niey zágrąznęło. To nákrywszy dobrze/ przez trzy godźiny wárzyć. Potym nie odkrywáiąc przez cáły Mieśiąc dáć gnić y kisnąć. Po wyszćiu Mieśiącá/ przecedźić/ y mocno wyżąć/ álbo wyprásowáć/ á przez gęsty płát sukienny przecedźić/ żeby był przeźrzoczysty. Znowu ono przecedzenie wárzyć/ áż z sześćdzieśiąta tylko część zostánie/ y tego połowicę wźiąwszy/ przez Balneum maris przećiągnąć. Ták będźie Extract kosztowny/ bárzo suptylny/ y przenikáiący. Kśięgi Pierwsze
Skrót tekstu: SyrZiel
Strona: 175
Tytuł:
Zielnik
Autor:
Szymon Syreński
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Tematyka:
botanika, zielarstwo
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1613
Data wydania (nie wcześniej niż):
1613
Data wydania (nie później niż):
1613
zbiegną się obroty, W zbytnim dżdżu prace przeszkadzają letnie, Często im wschodni skręci kołowroty, Zachodni strugę ciekącą w lot przetnie, Ze owe, smutne płaczące Plejady, Rośmiać się muszą chociażby nie rady. Na cieple Słońca, na wietrze, zawisły, Wszelkie żywności Stworzeniom potrzebne, Inaczej takby, jak kwas w dzieży kisły, Wiekiem przykryte dwie cnoty chwalebne, Jedna oziębłość promieńmi rozgrzeje, Druga wilgoci, osuszy, owieje.
O! jak są miłe powietrzne swobody, Jak wdzięczne, gdy chcą, jak letkie, subtelne, Podróżnym staną za kordiał chłody, Czując w mdłym ciele ich skutki rzetelne, Robotnik w polu siekąc trawy, zboża,
zbiegną się obroty, W zbytnim dzdzu práce przeszkadzaią letnie, Często im wschodni skręći kołowroty, Záchodni strugę ćiekącą w lot przetnie, Ze owe, smutne płaczące Plejady, Rośmiać się muszą chociażby nie rady. Ná cieple Słońca, na wietrze, záwisły, Wszelkie żywności Stworzeniom potrzebne, Jnáczey tákby, iák kwas w dzieży kisły, Wiekiem przykryte dwie cnoty chwálebne, Jedna oziębłość promieńmi rozgrzeie, Druga wilgoći, osuszy, owieie.
O! iák są miłe powietrzne swobody, Ják wdzięczne, gdy chcą, iák letkie, subtelne, Podrożnym stáną zá kordyał chłody, Czuiąc w mdłym ćiele ich skutki rzetelne, Robotnik w polu siekąc tráwy, zboża,
Skrót tekstu: DrużZbiór
Strona: 157
Tytuł:
Zbiór rytmów
Autor:
Elżbieta Drużbacka
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
utwory synkretyczne
Gatunek:
pieśni, poematy epickie, satyry, żywoty świętych
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1752
Data wydania (nie wcześniej niż):
1752
Data wydania (nie później niż):
1752
w starych wilgotności wiele mało ciepła, zaczym i to trochę łacno się zadusić może: i tamto co jest słabe. 7. Czemu trup prędko się psuje? Rzecz wilgotna i ciepło w sobie niewielkie mająca łacno gnije, a taki jest trup, zaczym też predko gnije. 8. Czemu trup puchnie? W trupie humory kisną, a kisnąc ciało rozpychają i tak puchnie, aż też w ciele się zatrzymać nie mogąc, którędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ciała zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa na czas po śmierci, i humory grzejąc cienkiemi czyniąc, które wycieńczone miejsca chcą większego
w stárych wilgotnośći wiele máło ćiepłá, zaczym y to trochę łácno się zaduśić może: y tamto co iest słábe. 7. Czemu trup prętko się psuie? Rzecz wilgotna y ćiepło w sobie niewielkie máiąca łácno gniie, á táki iest trup, záczym też predko gniie. 8. Czemu trup puchnie? W trupie humory kisną, á kisnąc ćiáło rozpychaią y ták puchnie, áż też w ćiele się zatrzymáć nie mogąc, ktorędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ćiáłá zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa ná czás po śmierći, y humory grzeiąc cienkiemi czyniąc, ktore wyćieńczone mieyscá chcą większego
Skrót tekstu: TylkRoz
Strona: 297
Tytuł:
Uczone rozmowy
Autor:
Wojciech Tylkowski
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1692
Data wydania (nie wcześniej niż):
1692
Data wydania (nie później niż):
1692
wiele mało ciepła, zaczym i to trochę łacno się zadusić może: i tamto co jest słabe. 7. Czemu trup prędko się psuje? Rzecz wilgotna i ciepło w sobie niewielkie mająca łacno gnije, a taki jest trup, zaczym też predko gnije. 8. Czemu trup puchnie? W trupie humory kisną, a kisnąc ciało rozpychają i tak puchnie, aż też w ciele się zatrzymać nie mogąc, którędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ciała zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa na czas po śmierci, i humory grzejąc cienkiemi czyniąc, które wycieńczone miejsca chcą większego, i tak
wiele máło ćiepłá, zaczym y to trochę łácno się zaduśić może: y tamto co iest słábe. 7. Czemu trup prętko się psuie? Rzecz wilgotna y ćiepło w sobie niewielkie máiąca łácno gniie, á táki iest trup, záczym też predko gniie. 8. Czemu trup puchnie? W trupie humory kisną, á kisnąc ćiáło rozpychaią y ták puchnie, áż też w ćiele się zatrzymáć nie mogąc, ktorędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ćiáłá zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa ná czás po śmierći, y humory grzeiąc cienkiemi czyniąc, ktore wyćieńczone mieyscá chcą większego, y ták
Skrót tekstu: TylkRoz
Strona: 297
Tytuł:
Uczone rozmowy
Autor:
Wojciech Tylkowski
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1692
Data wydania (nie wcześniej niż):
1692
Data wydania (nie później niż):
1692
się psuje? Rzecz wilgotna i ciepło w sobie niewielkie mająca łacno gnije, a taki jest trup, zaczym też predko gnije. 8. Czemu trup puchnie? W trupie humory kisną, a kisnąc ciało rozpychają i tak puchnie, aż też w ciele się zatrzymać nie mogąc, którędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ciała zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa na czas po śmierci, i humory grzejąc cienkiemi czyniąc, które wycieńczone miejsca chcą większego, i tak kisną. TRAKTAT IV. O Duszy ludzkiej.
1. Co jest dusza ludzka? Jeżeli się gdzie Pogańska Filozofija mykła, a
się psuie? Rzecz wilgotna y ćiepło w sobie niewielkie máiąca łácno gniie, á táki iest trup, záczym też predko gniie. 8. Czemu trup puchnie? W trupie humory kisną, á kisnąc ćiáło rozpychaią y ták puchnie, áż też w ćiele się zatrzymáć nie mogąc, ktorędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ćiáłá zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa ná czás po śmierći, y humory grzeiąc cienkiemi czyniąc, ktore wyćieńczone mieyscá chcą większego, y ták kisną. TRAKTAT IV. O Duszy ludzkiey.
1. Co iest duszá ludzka? Ieżeli się gdzie Pogáńská Filozofiia mykłá, á
Skrót tekstu: TylkRoz
Strona: 297
Tytuł:
Uczone rozmowy
Autor:
Wojciech Tylkowski
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1692
Data wydania (nie wcześniej niż):
1692
Data wydania (nie później niż):
1692
ciało rozpychają i tak puchnie, aż też w ciele się zatrzymać nie mogąc, którędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ciała zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa na czas po śmierci, i humory grzejąc cienkiemi czyniąc, które wycieńczone miejsca chcą większego, i tak kisną. TRAKTAT IV. O Duszy ludzkiej.
1. Co jest dusza ludzka? Jeżeli się gdzie Pogańska Filozofija mykła, a nawet niektórzy z uczonych Chrześcijan, jako gdy o duszy ludzkiej dyskurs mieli. Sam Terulian rozumiał iż dusza nasza jest człowiekiem jednym materialnym miedzy pogany, tedy Pytagóras rozumiał iż jest jakąś Harmonią albo zgodnością muzyki
ćiáło rozpychaią y ták puchnie, áż też w ćiele się zatrzymáć nie mogąc, ktorędy mogą płyną. 9. Czemu humory kisną w umarłym? Ciepło ze wszytkiego ćiáłá zebrało się do serca gdy człowiek umierał, to trwa ná czás po śmierći, y humory grzeiąc cienkiemi czyniąc, ktore wyćieńczone mieyscá chcą większego, y ták kisną. TRAKTAT IV. O Duszy ludzkiey.
1. Co iest duszá ludzka? Ieżeli się gdzie Pogáńská Filozofiia mykłá, á náwet niektorzy z uczonych Chrześćian, iako gdy o duszy ludzkiey diskurs mieli. Sam Terulián rozumiáł iż dusza naszá iest człowiekiem iednym materyalnym miedzy pogány, tedy Pytagoras rozumiáł iż iest iákąś Harmonią álbo zgodnosćią muzyki
Skrót tekstu: TylkRoz
Strona: 297
Tytuł:
Uczone rozmowy
Autor:
Wojciech Tylkowski
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
encyklopedie, kompendia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1692
Data wydania (nie wcześniej niż):
1692
Data wydania (nie później niż):
1692
żem sługa twój. Kocham się w tobie serdecznie, oj! A ty mię już z swojej litości Nie spuszczaj, użyj dobrości, Ukaż mi z pod chmury wzrok wesoły, Wzrok cudny jak dwa sokoły. Gdyż tęsknię do ciebie, jak cielę do krowy, Abo ptaszeczek na gnieździe goły, Którego maciora odbieży. Kisnę jak ciasto w dzieży I więdnę jako kwiat, abo porzucony Wiecheć, tak ja od ciebie wzgardzony. Bowiemeś cudna jako jaka roża, Abo też jak rajska koza. Amen, niechajże już będzie tak, Wijmy się wespół jak złoty kłak. 330. Respons na owę pieśń panieńską, którą młodzieńców zwykły konfundować,
żem sługa twoj. Kocham się w tobie serdecznie, oj! A ty mię już z swojej litości Nie spuszczaj, użyj dobrości, Ukaż mi z pod chmury wzrok wesoły, Wzrok cudny jak dwa sokoły. Gdyż tęsknię do ciebie, jak cielę do krowy, Abo ptaszeczek na gnieździe goły, Ktorego maciora odbieży. Kisnę jak ciasto w dzieży I więdnę jako kwiat, abo porzucony Wiecheć, tak ja od ciebie wzgardzony. Bowiemeś cudna jako jaka roża, Abo też jak rajska koza. Amen, niechajże już będzie tak, Wijmy się wespoł jak złoty kłak. 330. Respons na owę pieśń panieńską, ktorą młodzieńcow zwykły konfundować,
Skrót tekstu: ZbierDrużWir_I
Strona: 132
Tytuł:
Collectanea...
Autor:
Anonim
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
liryka
Gatunek:
fraszki i epigramaty, pieśni
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1675 a 1719
Data wydania (nie wcześniej niż):
1675
Data wydania (nie później niż):
1719
Tekst uwspółcześniony:
tak
Tytuł antologii:
Wirydarz poetycki
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Aleksander Brückner
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Lwów
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Towarzystwo dla Popierania Nauki Polskiej
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1910
