latwie to przyjdzie. O myśli wszetecznej/ nadobnie Seneka wasz napisał: Labitur sensim furor in medullas, Igne furtiuo populante venas. Non habet latam data plaga frontem, Sed vorat tectas penitus medullas. to jest z lekka w kości ogień wpada/ rana z przodku zda się mała; ale żrze skrytości serca/ etc. Oduczał hardych o sobie myśli: wiele takich miedzy młodymi/ którzy o sobie wiele rozumieją; psuje ich ta praesumpcja/ i wszytko gubi/ co zebrali uczonego sprzętu. Opisał takiego Mędrzec: Widziałeś człowieka który się zda u siebie mądrym? Ma nadeń więcej nadzieje niemąry: to jest/ lepszy głupi/ który zna głupstwo
latwie to przyidźie. O myśli wszeteczney/ nadobnie Seneká wász nápisał: Labitur sensim furor in medullas, Igne furtiuo populante venas. Non habet latam data plaga frontem, Sed vorat tectas penitus medullas. to iest z lekká w kośći ogień wpada/ ráná z przodku zda się máła; ále żrze skrytośći sercá/ etc. Oduczał hárdych o sobie myśli: wiele tákich miedzy młodymi/ ktorzy o sobie wiele rozumieią; psuie ich tá praesumpcya/ y wszytko gubi/ co zebráli vczonego sprzętu. Opisał tákiego Mędrzec: Widźiałeś człowieká ktory się zda v śiebie mądrym? Ma nádeń więcey nádźieie niemąry: to iest/ lepszy głupi/ ktory zna głupstwo
Skrót tekstu: BirkOboz
Strona: 78
Tytuł:
Kazania obozowe o Bogarodzicy
Autor:
Fabian Birkowski
Drukarnia:
Andrzej Piotrowczyk
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
kazania
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1623
Data wydania (nie wcześniej niż):
1623
Data wydania (nie później niż):
1623
Gdy już tedy w Klasztorze byli/ zaraz nie tylko im różne nauczyciele/ ale i Celle osobne naznaczono: żeby dla czestego widania dziecięcia nie wspomniał ocieć/ iż po wszytkich rzeczy które afektem i rzeczą opuścił/ jeszcze baczył że syna miał: przeto jako się już bogatym być nie znał/ tak też ojcem się być oduczał. Czego żeby się jaśniej doświadczono/ jeśli w nim więcej afekt może ku krwi/ czyli ku posłuszeństwu i umartwieniu Chrystusowemu/ które każdy który się świata wyrzeka/ dla miłości jego ma nade wszytko przekładać: umyślnie zaniedbywano dziecięcia/ nie dawano mu suknie ani koszule/ ale lada łachmaninką go okrywano/ nie myto go/ wszytek
Gdy iuż tedy w Klasztorze byli/ záraz nie tylko im rózné náuczyćiele/ ále y Celle osobne náznáczono: żeby dla czestego widániá dźiećięćiá nie wspomniał oćieć/ iż po wszytkich rzeczy ktore affektem y rzeczą opuśćił/ iescze baczył że syná miał: przeto iáko sie iuż bogátym bydź nie znał/ ták też oycem sie bydź oduczał. Czego żeby sie iásniey doświádczono/ iesli w nim więcey áffekt może ku krwi/ czyli ku posłuszeństwu y vmartwieniu Chrystusowemu/ ktore kázdy ktory sie świátá wyrzeka/ dla miłośći iego ma náde wszytko przekładać: vmyślnie zániedbywano dźiećięćiá/ nie dawáno mu suknie áni koszule/ ále ládá łáchmáninką go okrywano/ nie myto go/ wszytek
Skrót tekstu: ZwierPrzykład
Strona: 13
Tytuł:
Wielkie zwierciadło przykładów
Autor:
Anonim
Tłumacz:
Szymon Wysocki
Drukarnia:
Jan Szarffenberger
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
przypowieści, specula (zwierciadła)
Tematyka:
obyczajowość
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
Chrześć:
2. Siebie zaś miłować i ważyć dla siebie/ abo dla stworżenia Boga obrażać/ i woli/ abo czci jego odstępować/ na ludziach polegać/ w-stworzeniu ufać/ toć jest prawdziwe głupstwo/ i droga do zguby/ tak doczesnej/ jako i wiecznej.
3. Tego głupstwa nas Pan JEzus oduczał. Tej zaś mądrości nas uczył Pan i mistrz nasz tenże Chrystus JEzus/ a uczył nie tylko słowy dosyć rzetelnymi/ ale też daleko więcej uczynkami nader jasnymi/ tak/ iż niczym nie jest barziej zagęszczony żywot i Ewangelia jego/ jako tej mądrości nauczaniem słownym i rzetelnym/ i przykładnym.
4. O Mądrości prawdziwie
Chrześć:
2. Siebie záś miłować i ważyć dla śiebie/ ábo dla stworżenia Bogá obrażáć/ i woli/ ábo czći iego odstępowáć/ ná ludźiách polegáć/ w-stworzeniu vfáć/ toć iest prawdziwe głupstwo/ i drogá do zguby/ ták docżesney/ iáko i wiecżney.
3. Tego głupstwá nas Pan IEzus oduczał. Tey záś mądrośći nas vczył Pan i mistrz nász tenże Chrystus IEzus/ á vczył nie tylko słowy dosyć rzetelnymi/ ále też dáleko więcey vczynkámi náder iásnymi/ ták/ iż niczym nie iest bárziey zágęsczony żywot i Ewángelia iego/ iáko tey mądrośći náuczániem słownym i rzetelnym/ i przykłádnym.
4. O Mądrośći prawdźiwie
Skrót tekstu: DrużbDroga
Strona: 148
Tytuł:
Droga doskonałości chrześcijańskiej
Autor:
Kasper Drużbicki
Drukarnia:
Drukarnia Kolegium Societatis Iesu
Miejsce wydania:
Kalisz
Region:
Wielkopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1665
Data wydania (nie wcześniej niż):
1665
Data wydania (nie później niż):
1665
