w Lubucku, 7. w Kamieniu. (*) Za Mieczysława Z. Wojciech Arcybiskupem Gnieźnieńskim już czwartym kreowany i od Mieczysława mile przyjęty do Prus wyszedł, i tam umę- czony. Posłał Mieczysław do Rzymu Lamberta Arcybiskupa Krakowskiego po Koronę, ale mu odmówiona od Benedykta VII. Papieża dotąd, ażby zupełnie ten Kraj oduczył się nałogów Pogańskich, w krótce też Mieczysław umarł Roku 999. zostawiwszy po sobie na Tron Polski Monarchę. BOLESŁAWA Chrabrego, to jest krzepkiego, mocnego, na Tronie Polskim Monarchę, i Wodza zwycięstwami sławnego, ten najpierwej wykupił Ciało Z. Wojciecha od Prusów umęczonego, na wadze tylko ważące czerwony złoty, i do Gniezna
w Lubucku, 7. w Kamieniu. (*) Za Mieczysława S. Woyćiech Arcybiskupem Gnieznieńskim już czwartym kreowany i od Mieczysława mile przyjęty do Prus wyszedł, i tam umę- czony. Posłał Mieczysław do Rzymu Lamberta Arcybiskupa Krakowskiego po Koronę, ale mu odmowiona od Benedykta VII. Papieża dotąd, ażby zupełnie ten Kray oduczył śię nałogów Pogańskich, w krótce też Mieczysław umarł Roku 999. zostawiwszy po sobie na Tron Polski Monarchę. BOLESŁAWA Chrabrego, to jest krzepkiego, mocnego, na Tronie Polskim Monarchę, i Wodza zwyćięstwami sławnego, ten naypierwey wykupił Ciało S. Woyćiecha od Prusów umęczonego, na wadze tylko ważące czerwony złoty, i do Gniezna
Skrót tekstu: ŁubHist
Strona: 11
Tytuł:
Historia polska z opisaniem rządu i urzędów polskich
Autor:
Władysław Łubieński
Drukarnia:
Drukarnia Societatis Jesu
Miejsce wydania:
Wilno
Region:
ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
podręczniki
Tematyka:
historia, prawo
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1763
Data wydania (nie wcześniej niż):
1763
Data wydania (nie później niż):
1763
jest contradictio, abo jeśli wie/ a tak oślep ją zadaje/ nie mogę inaczej rozumieć/ jedno że go wielki upor zaślepia/ dla którego nie może obaczyć fałszu swego. Życzyłbym mu aby szedł kędy do porządnej szkoły/ gdzie Logicè dysputują/ aby go nauczono co jest kontradyctia: tak mniemam żeby się oduczył prędko lada czego zadawać. Abo wżdy niechaj sobie przeczyta Leges contradictoriarum, to jest/ vt affirmatio et negatio sit de eodem secundùm idem : tedyć obaczy że wszytkie jego kontradyctie które zadaje/ abo non sunt de oedem, abo non secundùm idem. Dla tegoć Augustyn ś. przestrzega/ że trzy rzeczy mają być uważane i
iest contradictio, ábo iesli wie/ á ták oślep ią zádáie/ nie mogę ináczey rozumieć/ iedno że go wielki vpor záślepia/ dla ktorego nie może obaczyć fałszu swego. Zyczyłbym mu áby szedł kędy do porządney szkoły/ gdźie Logicè disputuią/ áby go náuczono co iest contrádictia: ták mniemam żeby się oduczył prędko ládá czego zádáwáć. Abo wżdy niechay sobie przeczyta Leges contradictoriarum, to iest/ vt affirmatio et negatio sit de eodem secundùm idem : tedyć obaczy że wszytkie iego contrádictie ktore zádáie/ ábo non sunt de oedem, ábo non secundùm idem. Dla tegoć Augustyn ś. przestrzega/ że trzy rzeczy máią być vważáne y
Skrót tekstu: SkarMes
Strona: 44
Tytuł:
Mesjasz nowych Arianów wedle Alkoranu Tureckiego
Autor:
Piotr Skarga
Drukarnia:
Andrzej Piotrkowczyk
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
wszyscy na to zdumieli/ rzekł do nich: Synaczkowie/ gdzie owce/ tam i Pasterz/ abo wnidźcie do Kościoła/ a ja też wnidę/ abo wytrwajcie/ a ja też trwać będę. Ja dla was do Kościoła schodzę abowiem mógłbym mieć Mszą w domu Biskupim. Raz tedy i drugi uczyniwszy to/ oduczył ich tego/ i dziwnie lud swój tym naprawił. Abowiem się bali żeby im tego jeszcze nie wyrządził. Mówić też w Kościele żadnemu niedopuszczał/ ale przed wszytkimi precz iść takowym kazał/ mówiąc: Jeśliście tu po to przyszli żebyście się modlili/ w tym serce i usta wasze bawić się mają. Ale
wszyscy ná to zdumieli/ rzekł do nich: Synaczkowie/ gdźie owce/ tám y Pásterz/ ábo wnidźćie do Kośćiołá/ á ia też wnidę/ ábo wytrwayćie/ á ia też trwáć będę. Ia dla was do Kośćiołá schodzę ábowiem mogłbym mieć Mszą w domu Biskupim. Raz tedy y drugi vczyniwszy to/ odvcżył ich tego/ y dźiwnie lud swoy tym nápráwił. Abowiem sie bali żeby im tego iescze nie wyrządził. Mowić też w Kośćiele żadnemu niedopusczał/ ále przed wszytkimi precz iśdź tákowym kazał/ mowiąc: Ieslisćie tu po to przyszli żebyśćie sie modlili/ w tym serce y vsta wasze báwić sie máią. Ale
Skrót tekstu: ZwierPrzykład
Strona: 374
Tytuł:
Wielkie zwierciadło przykładów
Autor:
Anonim
Tłumacz:
Szymon Wysocki
Drukarnia:
Jan Szarffenberger
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
przypowieści, specula (zwierciadła)
Tematyka:
obyczajowość
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
A ten zgoła na swojej ślepocie się sadzi, Nie wyjmie mu jej z serca nikt, nie wyjmie z głowy; Gorszy niż bydło, mając nad nie rozum zdrowy. Kto psa, choć się mu gwałtem chce z natury biegać, Zwietrzywszy kuropatwy, nauczył ulegać; Kto stawać nad przepiórką i myśliwca czekać; Kto go oduczył gniewać, szkodzić, kąsać, szczekać; Kto chlebu, chociaż głodny, wytrzymać na nosie,
Dokąd pewnej litery nie pozna po głosie? Miłość ku człeku i chęć do jego usługi Uważając, rozumiem, że ma coś pies drugi Nad człeka, bo nie tylko strzeże go i broni, Czego przykład podobny w kilku mamy
A ten zgoła na swojej ślepocie się sadzi, Nie wyjmie mu jej z serca nikt, nie wyjmie z głowy; Gorszy niż bydło, mając nad nie rozum zdrowy. Kto psa, choć się mu gwałtem chce z natury biegać, Zwietrzywszy kuropatwy, nauczył ulegać; Kto stawać nad przepiórką i myśliwca czekać; Kto go oduczył gniewać, szkodzić, kąsać, szczekać; Kto chlebu, chociaż głodny, wytrzymać na nosie,
Dokąd pewnej litery nie pozna po głosie? Miłość ku człeku i chęć do jego usługi Uważając, rozumiem, że ma coś pies drugi Nad człeka, bo nie tylko strzeże go i broni, Czego przykład podobny w kilku mamy
Skrót tekstu: PotFrasz2Kuk_II
Strona: 354
Tytuł:
Ogrodu nie wyplewionego część wtora
Autor:
Wacław Potocki
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
liryka
Gatunek:
fraszki i epigramaty
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1677
Data wydania (nie wcześniej niż):
1677
Data wydania (nie później niż):
1677
Tekst uwspółcześniony:
tak
Tytuł antologii:
Dzieła
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Leszek Kukulski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Państwowy Instytut Wydawniczy
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1987
