Judasza,
WYdawa sługa Pana/ ale ten Pan cięży. Zgubę sługi przyjmuje niźli swoje więży. O Forszterże.
LEczy ślepych/ że widzą niźli pierwej lepi/ Przecię nas nienamoiw byśmy byli ślepi. Chwała Muzyki.
WItaj Matko uciechy/ niebieska rozkoszy/ Której dźwięk blade smutki w momencie rozpłoszy. Ty jak w boju pobudzasz/ serca nielękliwe/ Tak w tąńcu animusze/ kołyszesz pierzchliwe. Tyś lekarstwem frasunków/ Instrument ochoty/ Dziwną kręcąc odmianą myśli kołowroty. Muzyka Zwierze/ laszy/ potoki/ i skały/ Ruszy/ jenoby skrzypce Orfea zagrały. Nawet mądrzy (czy wierzyć) tak nam powiadają/ Ze nieba po Muzyce obracać się
Iudaszá,
WYdawa sługá Páná/ ále ten Pąn ćięży. Zgubę sługi przymuie niźli swoie więży. O Forszterże.
LEczy ślepych/ że widzą niźli pierwey lepi/ Przećię nas nienámoiw byśmy byli ślepi. Chwałá Muzyki.
WItay Mátko vćiechy/ niebieska roskoszy/ Ktorey dzwięk bláde smutki w momenćie rospłoszy. Ty iák w boiu pobudzasz/ sercá nielękliwe/ Ták w tąńcu ánimusze/ kołyszesz pierzchliwe. Tyś lekárstwem frásunkow/ Instrument ochoty/ Dźiwną kręcąc odmiáną myśli kołowroty. Muzyká Zwierze/ lászy/ potoki/ y skáły/ Ruszy/ ienoby skrzypce Orphea zágráły. Náwet mądrzy (czy wierzyć) ták nąm powiádáią/ Ze niebá po Muzyce obracáć się
Skrót tekstu: KochProżnEp
Strona: 63
Tytuł:
Epigramata polskie
Autor:
Wespazjan Kochowski
Drukarnia:
Wojciech Górecki
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
liryka
Gatunek:
fraszki i epigramaty
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1674
Data wydania (nie wcześniej niż):
1674
Data wydania (nie później niż):
1674
Szlachcic. Barzo rad uczynię, gdy to, coś mi teraz mówił, subtelniej, i przez racje potwierdzisz, przez łacniejszą rzecz do zrozumienia, to jest Przykłady; których z większym nierównie słuchać będę gustem.
Przyjaciel. Dość wiele dla mnie czynisz, kiedy ochotę do słuchania mowy mojej pokazujesz, i mnie tym samym pobudzasz, abym się do gustu swego w przekładaniu rzeczy stosował; który niczego więcej nie szukam, tylko abym cię jak najspokojniejszym, i statecznie cierpliwym uczynił; ten jest cel mowy, i nadgroda pracy mojej, a nie dbam o to, czy tego przez dowody, czy przykłady dokażę, tylko pragnę abym dokazał
Szlachcic. Barzo rad uczynię, gdy to, coś mi teraz mówił, subtelniey, i przez racye potwierdzisz, przez łacnieyszą rzecz do zrozumienia, to iest Przykłady; których z większym nierównie słuchać będę gustem.
Przyiaciel. Dość wiele dla mnie czynisz, kiedy ochotę do słuchania mowy moiey pokazuiesz, i mnie tym samym pobudzasz, abym się do gustu swego w przekładaniu rzeczy stosował; który niczego więcey nie szukam, tylko abym cię iak nayspokoynieyszym, i statecznie cierpliwym uczynił; ten iest cel mowy, i nadgroda pracy moiey, á nie dbam o to, czy tego przez dowody, czy przykłady dokażę, tylko pragnę abym dokazał
Skrót tekstu: KryszStat
Strona: 199
Tytuł:
Stateczność umysłu
Autor:
Andrzej Kazimierz Kryszpin Kirszensztein
Drukarnia:
Drukarnia J.K.M. i Rzeczypospolitej w Kolegium Societatis Iesu
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
dialogi
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1769
Data wydania (nie wcześniej niż):
1769
Data wydania (nie później niż):
1769
nadziejo wszystkich krajów/ ziemie i morza dalekiego. 7. Który utwirdzasz góry mocą swoją/ siłą przepasany będąc. 8. Który uśmierzasza szum morski/ szum nawałności jego: i wzruszenie narodów. 9. Tak/ że się bać muszą cudów twoich/ którzy mieszkają na krajach ziemie: które nastawaniem poranku i wieczora do wesela pobudzasz. 10. Nawiedzasz ziemię/ i odwilzasz ją; obficie ją ubogacasz strumieniem Bożym napełnionym wodami i gotujesz zboże ich/ gdy ją tak przyprawiasz. 11. Zagony jej naprawiasz/ bruzdy jej zniżasz/ dżdżami ją odmiękczasz/ a urodzajom jej błogosławisz. 12. Koronujesz rok dobrocią twą/ a ścieżki twoje skrapiasz tłustością. 13
nádźiejo wszystkich krájow/ źiemie y morza dálekiego. 7. Ktory utwirdzasz gory mocą swoją/ śiłą przepásány będąc. 8. Ktory uśmierzasza szum morski/ szum náwáłnośći jego: y wzruszenie narodow. 9. Ták/ że śię bać muszą cudow twojich/ ktorzy mieszkáją ná krájách źiemie: ktore nástawániem poránku y wieczorá do wesela pobudzasz. 10. Náwiedzasz źiemię/ y odwilzasz ją; obfićie ją ubogácasz strumieniem Bożym nápełnionym wodámi y gotujesz zboże ich/ gdy ją ták przypráwiasz. 11. Zagony jey naprawiasz/ brvzdy jey zniżasz/ dżdżámi ją odmiękcżász/ á urodzájom jey błogosłáwisz. 12. Koronujesz rok dobroćią twą/ á śćieszki twoje skrapiasz tłustośćią. 13
Skrót tekstu: BG_Ps
Strona: 582
Tytuł:
Biblia Gdańska, Księga Psalmów
Autor:
Anonim
Tłumacz:
Daniel Mikołajewski
Drukarnia:
Andreas Hünefeld
Miejsce wydania:
Gdańsk
Region:
Pomorze i Prusy
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
Biblia
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1632
Data wydania (nie wcześniej niż):
1632
Data wydania (nie później niż):
1632
/ bo ta kukiełka wzajemna być musi. Ostrogskiego też Trebnika praefacja tymże fałszem szczypiesz/ a w tej Praefacjej żadnej o tym wzmianki penitus niemasz/ aby Rzymian znowu potrzeba krzścić. Wstydzże się niezbędny potwarco/ że takiemi jawnemi Scommatami narabiając/ i eksaggeracje Kaimowskim sercem czyniąc/ do gniewu i nieprzyjaźni Rzymian ku nam Rusi pobudzasz. Deus tibi vindex. A że Moskwa to czyni: Snać podobno wzajem oddaję za to/ co niegdyś Księżnie Ruskieu w małżeństwo Królowi Polskiemu Kazimierzowi Pierwszemu Mieczysławowiczowi oddanej/ PP/ Rzymianie w Krakowie uczynili/ że ją jak Pogankę jaką nie tylko znowu Krzścili/ ale i imię jej nowe dali/ Dobrogniewą nazwawszy/ bo jej
/ bo tá kukiełká wzáiemna być muśi. Ostrogskiego też Trebnika praefácyia tymże fałszem szczypiesz/ á w tey Praefácyey żadney o tym wzmianki penitus niemász/ áby Rzymian znowu potrzebá krzśćić. Wstydzże się niezbędny potwarco/ że tákiemi iáwnemi Scommatami narabiáiąc/ y exággerácye Kaimowskim sercem czyniąc/ do gniewu y nieprzyiáźni Rzymian ku nam Ruśi pobudzasz. Deus tibi vindex. A że Moskwá to czyni: Snać podobno wzáiem oddáię zá to/ co niegdyś Xiężnie Ruskieu w małżenstwo Krolowi Polskiemu Káźimierzowi Pierwszemu Mieczysłáwowiczowi oddáney/ PP/ Rzymiánie w Krákowie vczynili/ że ią iák Pogánkę iáką nie tylko znowu Krzśćili/ ále y imię iey nowe dáli/ Dobrogniewą názwawszy/ bo iey
Skrót tekstu: MohLit
Strona: 15
Tytuł:
Lithos abo kamień z procy prawdy [...] wypuszczony
Autor:
Piotr Mohyła
Miejsce wydania:
Kijów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1644
Data wydania (nie wcześniej niż):
1644
Data wydania (nie później niż):
1644
się nic inszego. Znowu ten łaje i przeklina cesarza, a ty że zań Pana Boga modli, powiedasz.” Cesarz na te słowa, twarz na stronę odwróciwszy, rzekł: „Przyjemniejsze mi jest to jego kłamstwo, niż prawda twoja; gdyż on to dla sprawienia dobrej rzeczy rzekł, a ty złą zaś pobudzasz. A rzeczono jest od mądrych: lepsze kłamstwo, którem się co dobrego sprawi, niż prawda, którą się co dobrego zepsuje.”
Kto u pana ucho ma wolne, siła rzeczy Powinien, niż co rzecze, zawsze mieć na pieczy.
Na drzwiach u Ferydona cesarza indyjskiego, napisano było: „Niech to wszelkiemu
się nic inszego. Znowu ten łaje i przeklina cesarza, a ty że zań Pana Boga modli, powiedasz.” Cesarz na te słowa, twarz na stronę odwróciwszy, rzekł: „Przyjemniejsze mi jest to jego kłamstwo, niż prawda twoja; gdyż on to dla sprawienia dobréj rzeczy rzekł, a ty złą zaś pobudzasz. A rzeczono jest od mądrych: lepsze kłamstwo, którém się co dobrego sprawi, niż prawda, którą się co dobrego zepsuje.”
Kto u pana ucho ma wolne, siła rzeczy Powinien, niż co rzecze, zawsze mieć na pieczy.
Na drzwiach u Ferydona cesarza indyjskiego, napisano było: „Niech to wszelkiemu
Skrót tekstu: SaadiOtwSGul
Strona: 16
Tytuł:
Giulistan to jest ogród różany
Autor:
Saadi
Tłumacz:
Samuel Otwinowski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
mieszany
Rodzaj:
utwory synkretyczne
Gatunek:
przypowieści, specula (zwierciadła)
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1610 a 1625
Data wydania (nie wcześniej niż):
1610
Data wydania (nie później niż):
1625
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
I. Janicki
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Świdzińscy
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1879
i sprawiedliwość/ i mądrości/ i woli najświętszej przyznawając. Abowiem bez woli twojej nic się nie dzieje/ cóżkolwiek się dzieje/ ale się dzieje wszytko na chwałę twoję/ a na dobro nasze/ bo nas utrapieniem za złości karzesz/ od grzechów oczyszczasz/ z niedbalstwa otrząsasz/ do siebie/ i do ochoty w-słłużbie twej pobudzasz/ z do doskonałości przywodzisz/ w-zasługi żywota wiecznego bogacisz/ Synowi twemu Zbawicielowi naszemu podobnymi czynisz/ w-dobrym gruntujesz/ w-pokorze osadzasz/ w-bojaźni twej umaćniasz/ w-statecznym wytrwaniu ubeśpieczasz/ w-łasce twojej ubogacasz.
7. O jakoż tu niemiłować utrapienia/ jakoż tu uciekać
i spráwiedliwość/ i mądrośći/ i woli nayświętszey przyznawáiąc. Abowiem bez woli twoiey nic się nie dźieie/ cożkolwiek się dźieie/ ále się dźieie wszytko ná chwałę twoię/ á ná dobro násze/ bo nas vtrapieniem zá złośći karzesz/ od grzechow oczyśćiasz/ z niedbálstwá otrząsasz/ do śiebie/ i do ochoty w-słłużbie twey pobudzasz/ z do doskonáłośći przywodźisz/ w-zasługi żywotá wiecznego bogáćisz/ Synowi twemu Zbáwićielowi nászemu podobnymi czynisz/ w-dobrym gruntuiesz/ w-pokorze osadzasz/ w-boiáźni twey vmaćniasz/ w-státecznym wytrwániu vbeśpieczasz/ w-łásce twoiey vbogacasz.
7. O iákoż tu niemiłowáć vtrapienia/ iákoż tu vćiekáć
Skrót tekstu: DrużbDroga
Strona: 136
Tytuł:
Droga doskonałości chrześcijańskiej
Autor:
Kasper Drużbicki
Drukarnia:
Drukarnia Kolegium Societatis Iesu
Miejsce wydania:
Kalisz
Region:
Wielkopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1665
Data wydania (nie wcześniej niż):
1665
Data wydania (nie później niż):
1665
