którą każdy człowiek ma wrodzoną) do widzenia rzeczy na świecie godnych: Gdyż siła widzieć/ i umieć jest piękną. Któż proszę/ znalazł by się taki/ któryby nie pragnął/ usiłując/ widzieć i wiedzieć/ gdy słyszy rozmawiających/ o Bogatej/ i daleko słynącej Wenecji, o Wielkim i Głównym Mediolanie, o Dostatniej i wyśmienitej Genvy, o Pięknej i zacnej Florencji, o Starożytnej a Chwalebnej Rayvennie, o Rodowitym i znacznym w Szlachtę NEAPOLIM Naostatek o Świętym/ i Głowie prawie całego świata RZYMIE, któremu to wszytek Świat przypisuje/ i przydaje Elogium, że: Omnia Romanae cedut Miracula Terrae Natura hic posuit, guidquid in Orbe fuit
ktorą káżdy człowiek ma wrodzoną) do widzenia rzeczy ná świećie godnych: Gdyz śiłá widźieć/ y vmieć iest piękną. Ktoż proszę/ ználazł by się táki/ ktoryby nie prágnął/ vśiłuiąc/ widźieć y wiedźieć/ gdy słyszy rozmáwiáiących/ o Bogátey/ y dáleko słynącey Wenecyey, o Wielkim y Głownym Medyolanie, o Dostátniey y wyśmienitey Genvy, o Piękney y zacney Florencyey, o Stárożytney á Chwalebney Rayvennie, o Rodowitym y znácznym w Szláchtę NEAPOLIM Náostátek o Swiętym/ y Głowie práwie cáłego świátá RZYMIE, ktoremu to wszytek Swiát przypisuie/ y przydáie Elogium, że: Omnia Romanae cedut Miracula Terrae Natura hic posuit, guidquid in Orbe fuit
Skrót tekstu: DelicWłos
Strona: 10
Tytuł:
Delicje ziemie włoskiej
Autor:
Anonim
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
opisy geograficzne
Tematyka:
geografia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1665
Data wydania (nie wcześniej niż):
1665
Data wydania (nie później niż):
1665
Więc gdy wziął kufel w ręce z trunkiem zgrzanem, ona Skacząc, przed nim pieszczone piosnki mu śpiewała, Potem rozkosz cukrując usty pochlebiała. Tem widokiem Król tedy w kroku zatrzymany, Uważając w ubóstwie stan ich opłakany, Ze niemając ni chleba, ni domku, w ostatniej Biedzie tak są weseli, jak kto przy dostatniej Fortunie, do kompana rzecze przytomnego: Przyjacielu patrz na ten triumf stadła tego, I wesołą myśl, jako ni mnie, ani tobie, Lub nas w lepszej daleko fortuna ozdobie I rozkoszach piastuje, nie jest tak przyjemnem Ten żywot, jak nędzarzom tym w lochu tem zimnem. Jakie głupstwo! to które jest u nas
Więc gdy wźiął kufel w ręce z trunkiem zgrzanem, oná Skacząc, przed nim pieszczone piosnki mu śpiewáłá, Potem roskosz cukruiąc vsty pochlebiáłá. Tem widokiem Krol tedy w kroku zátrzymány, Vważáiąc w vbostwie stan ich opłákány, Ze niemáiąc ni chlebá, ni domku, w ostátniey Biedźie ták są weseli, iák kto przy dostátniey Fortunie, do kompána rzecze przytomnego: Przyiacielu pátrz ná ten tryumf stadłá tego, Y wesołą myśl, iáko ni mnie, áni tobie, Lub nas w lepszey dáleko fortuná ozdobie Y roskoszách piastuie, nie iest ták przyiemnem Ten żywot, iák nędzarzom tym w lochu tem źimnem. Iákie głupstwo! to ktore iest v nas
Skrót tekstu: DamKuligKról
Strona: 114
Tytuł:
Królewic indyjski
Autor:
Jan Damasceński
Tłumacz:
Mateusz Ignacy Kuligowski
Drukarnia:
Mikołaj Aleksander Schedel
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
epika
Gatunek:
żywoty świętych
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1688
Data wydania (nie wcześniej niż):
1688
Data wydania (nie później niż):
1688
usiłuje, siedmi oraz mu rzeczy potrzeba: 1. Aby mógł. 2. Aby umiał. 3. Aby chciał. 4. Aby śmiał. 5. Aby pospolite dobro kochał, na prywatę się nie zapatrując. 6. Aby znał Naturę Rzeczypospolitej. 7. Aby był statecznym w przedsięwzięciu. Moc, należy na dostatniej intracie, i na zdrowiu. Umiejętność, na rozsądku w wojennych, oraz i w radnych rzeczach. Chcenie, na nieprzynukanej wolej. Śmiałość, Na odrzuceniu respektów. Kochanie publiki, Na niezmyślonej cnocie, i miłości bliźniego, lubo nie ciebie, ale co drugiego dolega uważając. Rzeczypospolitej wiadomość, na przypatrzeniu się, i
vśiłuie, śiedmi oraz mu rzeczy potrzebá: 1. Aby mogł. 2. Aby vmiał. 3. Aby chćiał. 4. Aby śmiał. 5. Aby pospolite dobro kochał, ná prywatę się nie zápátruiąc. 6. Aby znał Náturę Rzeczypospolitey. 7. Aby był státecznym w przedśięwźięćiu. Moc, należy ná dostátniey intraćie, y ná zdrowiu. Vmieiętność, ná rozsądku w woiennych, oraz y w rádnych rzeczách. Chcenie, ná nieprzynukáney woley. Smiáłość, Ná odrzuceniu respektow. Kochanie publiki, Ná niezmyśloney cnoćie, y miłośći bliźniego, lubo nie ćiebie, ále co drugiego dolega vważáiąc. Rzeczypospolitey wiádomość, ná przypátrzeniu się, y
Skrót tekstu: FredPrzysł
Strona: E4
Tytuł:
Przysłowia mów potocznych
Autor:
Andrzej Maksymilian Fredro
Drukarnia:
Jerzy Forster
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
przysłowia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1659
Data wydania (nie wcześniej niż):
1659
Data wydania (nie później niż):
1659
