myślnej białejgłowy.
A przeto prócz odwłoki chcę znać choć Wmości/ Jeśli ze mną w małżeńskiej chcesz być spoleczności. Zwłaszczam też nie pośledny w sławie/ lecz tak zacny Jestem jako Ulisses/ i w żołnierstwie znaczny.
PENELOPE. MInąć to już nie może jeśli Bóg naznaczył: Lecz proszę/ dorobienia byś pozwolić raczył Płócienka/ za którego pilnym dokończeniem. Możem się podweselić chętnym zjednoczeniem. Tylko proszę żeby tu w osobności była/ Dla snadniejszej pośpiechy roboty odbyła.
AntyNOVS.
Wszyscy zaras ustąpią: lecz ja czasu swego/ Do Wmości przybędę chcąc słowa istnego.
Po ich odeściu PENELOPE lamentuje.
ACh nieszczęsny Ulisses/ i ja nieszczęśliwa/ Do takowy
myślney biáłeygłowy.
A przeto procz odwłoki chcę znáć choć Wmośći/ Iesli ze mną w małżeńskiey chcesz bydź spolecznośći. Zwłaszczám też nie pośledny w słáwie/ lecz ták zacny Iestem iáko Vlysses/ y w żołnierstwie znáczny.
PENELOPE. MInąć to iuż nie może iesli Bog náznáczył: Lecz proszę/ dorobienia byś pozwolić raczył Płoćienká/ zá ktorego pilnym dokończeniem. Możem sie podweselić chętnym ziednoczeniem. Tylko proszę żeby thu w osobnośći byłá/ Dla snádnieyszey pośpiechy roboty odbyłá.
ANTINOVS.
Wszyscy záras vstąpią: lecz ia czásu swego/ Do Wmośći przybędę chcąc słowá istnego.
Po ich odeśćiu PENELOPE lámentuie.
ACh nieszczęsny Vlysses/ y ia nieszczęśliwa/ Do tákowy
Skrót tekstu: PaxUlis
Strona: F3v
Tytuł:
Tragedia o Ulissesie
Autor:
Adam Paxillus
Drukarnia:
Wojciech Kobyliński
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
dramat
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1603
Data wydania (nie wcześniej niż):
1603
Data wydania (nie później niż):
1603
, Abyć do pochowania cokolwiek oddali. Owoć ja ofiaruję te dwie serów parze — Więcej bym Ci był oddał, lec mi ich wolarze Z tej kobiałki wybrali. A cóżem miał gwarzyć? — Porwon katu i złodziej, co się mam z nim swarzyć? A to przecie był zaslnął-ze tego płócienka, Z którego Tobie, Jezu, miała być szukienka! Nie pochabił zły człowiek, widzę, iżeś nagi! Weźmijże to ode mnie bez żadnej powagi, Aby na mnie pamiętał w on dzień ostateczny I za to płócienecko mógł dać płaszczyk wieczny.
PRIMUS PASTOR Ja też przyszedł do Ciebie, mój Jezu płaczący,
, Abyć do pochowania cokolwiek oddali. Owoć ja ofiaruję te dwie serow parze — Więcej bym Ci był oddał, lec mi ich wolarze Z tej kobiałki wybrali. A cóżem miał gwarzyć? — Porwon katu i złodziej, co się mam z nim swarzyć? A to przecie był zaslnął-ze tego płócienka, Z którego Tobie, Jezu, miała być szukienka! Nie pochabił zły człowiek, widzę, iżeś nagi! Weźmijże to ode mnie bez żadnej powagi, Aby na mnie pamiętał w on dzień ostateczny I za to płócienecko mógł dać płaszczyk wieczny.
PRIMUS PASTOR Ja też przyszedł do Ciebie, mój Jezu płaczący,
Skrót tekstu: DialŚwiętOkoń
Strona: 188
Tytuł:
Dialog na święto Narodzenia
Autor:
Anonim
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
dramat
Gatunek:
jasełka
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1656 a 1700
Data wydania (nie wcześniej niż):
1656
Data wydania (nie później niż):
1700
Tekst uwspółcześniony:
tak
Tytuł antologii:
Staropolskie pastorałki dramatyczne: antologia
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Jan Okoń
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Wrocław
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Zakład Narodowy im. Ossolińskich
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1989
