februarii w tymże roku. Rodzice chrześni: WYMPan Teodor Wańkowicz, podczaszy miński, i IMP. Marcin Jaskułd, skarbnik wołkowyski, WYMPani Wańkowiczowa, podczaszyna mińska, i IMPani Trębieka, skarbnikowa mińska, chrzcił IKs. pleban wołmiński”; item listowną atestacją WYMP. Józefa Prószyńskiego rekwirującego poszukującego metryki WYMPana starosty stokliskiego, iż plebania w Wołmie od lat kilkunastu z metrykami zgorzała. Item ekstrakt ex albumo Congregationis Imaculate Konceptionis Beatissime Virginis Marie scholarum minscentium Soc. Jezu cum iisdem solennitatibusz tymi formalnościami, jak przy WYMPanu Andrzeju Matuszewicu, skarbniku mozyrskim, jest expressum, wydany tenore sequenti: „Perillustris Magnificus Dominus Georgius Matuszewic, pincernades minscensis, Joannis et
februarii w tymże roku. Rodzice chrześni: WJMPan Teodor Wańkowicz, podczaszy miński, i JMP. Marcin Jaskułd, skarbnik wołkowyski, WJMPani Wańkowiczowa, podczaszyna mińska, i JMPani Trębieka, skarbnikowa mińska, chrzcił JKs. pleban wołmiński”; item listowną atestacją WJMP. Józefa Prószyńskiego rekwirującego poszukującego metryki WJMPana starosty stokliskiego, iż plebania w Wołmie od lat kilkunastu z metrykami zgorzała. Item ekstrakt ex albumo Congregationis Immaculatae Conceptionis Beatissimae Virginis Mariae scholarum minscentium Soc. Iesu cum iisdem solennitatibusz tymi formalnościami, jak przy WJMPanu Andrzeju Matuszewicu, skarbniku mozyrskim, jest expressum, wydany tenore sequenti: „Perillustris Magnificus Dominus Georgius Matuszewic, pincernades minscensis, Ioannis et
Skrót tekstu: MatDiar
Strona: 779
Tytuł:
Diariusz życia mego, t. I
Autor:
Marcin Matuszewicz
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
pamiętniki
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1754 a 1765
Data wydania (nie wcześniej niż):
1754
Data wydania (nie później niż):
1765
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Bohdan Królikowski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Państwowy Instytut Wydawniczy
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1986
Biskupim; a Biskup zostawiwszy Plebanowi dawnemu całą jego dziesięcinę i dochody/ wsi tylo niektóre od jego Plebaniej odejmie/ i do nowej przyłący/ aby lepiej nabożeństwuu i zbawieniu obywatelów miejsc onych dogodziło się/ gdy więcej koło ich dobra dusznego robotników pracujących przyczyni się. ponieważ nie dla pożytku prywatnego Plebańskiego/ ale dla pospolitego ludzi onych Plebania fundowana była: tak też i szkoły nowe założyć zdozwoleniem zwierzchności zwykłej/ nie jest praedicium dawniejszym czynić/ zostawując onym ich fundusze i intraty. ponieważ nie dla pożytku prywatnego mistrzów/ ale dla pospolitego dobra fundowane były: aby się lepiej ludziom dogodzić mogło/ gdy więcej będzie mistrzów młodź ćwiczących wnauce i w bojaźni Bożej.
Biskupim; á Biskup zostáwiwszy Plebanowi dawnemu całą iego dźieśięcinę y dochody/ wśi tylo niektore od ie^o^ Plebániey odeymie/ y do nowey przyłączy/ áby lepiey nabożeństwuu y zbáwięniu obywatelow mieysc onych dogodźiło się/ gdy więcey koło ich dobrá duszne^o^ robotnikow prácuiących przyczyni się. poniewasz nie dla pożytku prywatnego Plebáńskiego/ ále dla pospolitego ludźi onych Plebánia fundowána byłá: ták tesz y szkoły nowe záłożyć zdozwoleniem zwierzchnośći zwykłey/ nie iest praedicium dawnieyszym czynić/ zostáwuiąc onym ich fundusze y intraty. poniewasz nie dla pożytku prywatnego mistrzow/ ále dla pospolitego dobrá fundowane były: áby się lepiey ludźiom dogodźić mogło/ gdy więcey będźie mistrzow młodź ćwiczących wnáuce y w boiazni Bożey.
Skrót tekstu: SzemGrat
Strona: 107
Tytuł:
Gratis plebański
Autor:
Fryderyk Szembek
Miejsce wydania:
Poznań
Region:
Wielkopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1627
Data wydania (nie wcześniej niż):
1627
Data wydania (nie później niż):
1627
Bronią księżej małżeństwa duchowne kanony, Żeby miastu kościoła nie stroili żony, Miasto ołtarzów dzieci. Jakie, rzekę, żarty: Lepiejć żonę niż kurwę, dzieci niż bękarty? Kwituje z pozwierzchowną kościół ich splendecą, A niech go plugawymi grzechami nie szpecą; Próżno, blachą obita, wierzch oświeca bania, Jeśli go podleboczna szkaradzi plebania. Bogu? Nie chce tego Bóg. Ludziom? Chyba prostem, Którzy obrazy świętych chwalą pod pokostem. Po zejściu, okrom Jana, wszytkich apostołów, Pisał Bóg z nieba listy do siedmi kościołów; Mają tam bazyliki pokój i ołtarze, Samych kapłanów albo chwali, albo karze. Dosyć drewniany z wierchu, żeby nie
Bronią księżej małżeństwa duchowne kanony, Żeby miastu kościoła nie stroili żony, Miasto ołtarzów dzieci. Jakie, rzekę, żarty: Lepiejć żonę niż kurwę, dzieci niż bękarty? Kwituje z pozwierzchowną kościół ich splendecą, A niech go plugawymi grzechami nie szpecą; Próżno, blachą obita, wierzch oświeca bania, Jeśli go podleboczna szkaradzi plebania. Bogu? Nie chce tego Bóg. Ludziom? Chyba prostem, Którzy obrazy świętych chwalą pod pokostem. Po ześciu, okrom Jana, wszytkich apostołów, Pisał Bóg z nieba listy do siedmi kościołów; Mają tam bazyliki pokój i ołtarze, Samych kapłanów albo chwali, albo karze. Dosyć drewniany z wierchu, żeby nie
Skrót tekstu: PotFrasz2Kuk_II
Strona: 342
Tytuł:
Ogrodu nie wyplewionego część wtora
Autor:
Wacław Potocki
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
liryka
Gatunek:
fraszki i epigramaty
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1677
Data wydania (nie wcześniej niż):
1677
Data wydania (nie później niż):
1677
Tekst uwspółcześniony:
tak
Tytuł antologii:
Dzieła
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Leszek Kukulski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Państwowy Instytut Wydawniczy
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1987
, chlewów przy niej 2 i stodółka. Ten chałupnik należał do imp. Malczewskiego, który go osadził i imp. Koźmiński tę osadę zapłacił.
14) Chałupa nowo postawiona, nie skończona i już dużo nagniła, nie poszyta zupełnie, pustkami dużo trąci.
Za tą chałupą plac pusty, za którym trawnik księży. Dalej plebania stara, pusta i inne przechodząca pustki swoją starością. Innych się tu nie kładzie placów pustych.
Za sadem zaś księżym staw dworski wielki do połowy przed kilku lat ślamowany, ale już i to błotem zaszło. Upust u tego stawu wraz przy ślamowaniu dany, ale już się rujnuje. Za tym stawem idąc idzie sadzawek 2
, chlewów przy niej 2 i stodółka. Ten chałupnik należał do jmp. Malczewskiego, który go osadził i jmp. Koźmiński tę osadę zapłacił.
14) Chałupa nowo postawiona, nie skończona i już dużo nagniła, nie poszyta zupełnie, pustkami dużo trąci.
Za tą chałupą plac pusty, za którym trawnik księży. Dalej plebania stara, pusta i inne przechodząca pustki swoją starością. Innych się tu nie kładzie placów pustych.
Za sadem zaś księżym staw dworski wielki do połowy przed kilku lat ślamowany, ale już i to błotem zaszło. Upust u tego stawu wraz przy ślamowaniu dany, ale już się rujnuje. Za tym stawem idąc idzie sadzawek 2
Skrót tekstu: InwKal_II
Strona: 310
Tytuł:
Inwentarze dóbr szlacheckich powiatu kaliskiego, t. 2
Autor:
Anonim
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
Wielkopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty urzędowo-kancelaryjne
Gatunek:
inwentarze
Tematyka:
gospodarstwo
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1751 a 1775
Data wydania (nie wcześniej niż):
1751
Data wydania (nie później niż):
1775
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Władysław Rusiński
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Wrocław
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Zakład Narodowy im. Ossolińskich
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1959
na wieki wieków/ Amen. Panu gospodarzowi i Paniej gospodyni Panie Boże zapłać/ że narządzili/ a gościom że zjedli/ (strawili.) Nie macie za co dziękować. Proszę/ przyjmicie W. M. za wdzięczne to słabe * podłe) poczęstowanie. Ubodzysmy ludzie/ nie możemy gości dostatkiem częstować. Chuda tu plebania/ sam Ksiądz Pleban zwoni. Był dostatek wszystkiego/ aż i nazbyt. Boże daj/ abyśmy za tę łaskę W. M. mogli kiedykolwiek zasię oddać * nadgrodzić) oddziaływać/ odsłużyć. Już to dawno odsłużono. Czegoście nie dojedli/ tego trunkiem dołożcie * dopijcie.) XIII. DIALÓG. XIII
ná wieki wiekow/ Amen. Pánu gospodarzowi y Pániey gospodini Pánie Boże zápłáć/ że nárządzili/ á gośćiom że ziedli/ (strawili.) Nie macie zá co dźiękować. Proszę/ przyymićie W. M. zá wdźięcżne to słábe * podłe) pocżęstowánie. Vbodzysmy ludźie/ nie możemy gośći dostátkiem cżęstowáć. Chuda tu plebánia/ sam Xiądz Pleban zwoni. Był dostátek wszystkiego/ aż y názbyt. Boże day/ ábysmy zá tę łáskę W. M. mogli kiedykolwiek zásię oddáć * nádgrodźić) oddźiáływáć/ odsłużyć. Iuż to dawno odsłużono. Cżegośćie nie dojedli/ tego trunkiem dołożćie * dopiyćie.) XIII. DIALOG. XIII
Skrót tekstu: VolcDial
Strona: 48
Tytuł:
Viertzig dialogi
Autor:
Nicolaus Volckmar
Miejsce wydania:
Toruń
Region:
Pomorze i Prusy
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
rozmówki do nauki języka
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
