zgoła nie respektuje/ nie ogląda się na szerokie majętności/ na wielkie godności/ na zacne tytuły/ dzielności/ dostojeństwa/ dygnitarstwa/ etc. Nie patrzy/ czym kto jest/ jakiej familijej/ jakiego domu/ jakich herbów/ Urzędów/ etc. Nie patrzy/ Kto Król/ Kto poddany/ Kto Szlachcic/ Kto Plebejusz/ Kto Mieszczanin/ Kto Kmieć/ Kto Pastucha/ Kto żebrak/ etc.) (A tu Kwestia: Anin DEUM, cadat Jeśli Bóg ma wzgląd naosoby? Vid. de hac Quaest. D. Mieszn. Par. I. Philosoph. Sobr. Sect. II. Quaest. VII. p.
zgołá nie respektuie/ nie ogląda śię ná szerokie máiętnośći/ ná wielkie godnośći/ ná zacne tytuły/ dźielnośći/ dostoieństwá/ dignitárstwá/ etc. Nie pátrzy/ czym kto iest/ iákiey fámiliiey/ iákiego domu/ iákich herbow/ Urzędow/ etc. Nie pátrzy/ Kto Krol/ Kto poddány/ Kto Szláchćic/ Kto Plebeiusz/ Kto Mieszczánin/ Kto Kmieć/ Kto Pástuchá/ Kto żebrak/ etc.) (A tu Kwestya: Anin DEUM, cadat Ieśli Bog ma wzgląd náosoby? Vid. de hac Quaest. D. Mieszn. Par. I. Philosoph. Sobr. Sect. II. Quaest. VII. p.
Skrót tekstu: GdacPan
Strona: Biii
Tytuł:
O pańskim i szlacheckim [...] stanie dyszkurs
Autor:
Adam Gdacjusz
Drukarnia:
Jan Krzysztof Jakub
Miejsce wydania:
Brzeg
Region:
Śląsk
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Tematyka:
obyczajowość, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1679
Data wydania (nie wcześniej niż):
1679
Data wydania (nie później niż):
1679
że przy ludziach statecznie nie zostawa; i dobrzeć jeden napisał: Magnus est cui nimia fortuna si arrisit, non irrisit: Wielkiby to był/ któremu wielkie szczęście pochlebiwszy/ napotym się z niego wyśmiać nie miało. Gregor. Mag. lib. 7. Moral. Cap. 7.
Nie może się tedy ani Plebejusz/ ani Szlachcic za pobożnego poczytać Krześcianina/ kiedy w ustawicznym szczęściu opływa/ a żadnego krzyża/ nieszczęścia i karania Pańskiego nie doznawa/ bo/ non puniri est gravis indignatio DEI: Żadnemu krzyżowi/ nieszczęściu i karaniu nie podlegać jest to znak wielkiej niełaski Bożej. IX.
(9.) Pace, concordiâ et dilectione
że przy ludźiách státecznie nie zostawa; y dobrzeć ieden nápisał: Magnus est cui nimia fortuna si arrisit, non irrisit: Wielkiby to był/ ktoremu wielkie sczęśćie pochlebiwszy/ nápotym śię z niego wyśmiáć nie miáło. Gregor. Mag. lib. 7. Moral. Cap. 7.
Nie może śię tedy áni Plebeiusz/ áni Szláchćic zá pobożnego poczytáć Krześćiániná/ kiedy w ustáwicznym sczęśćiu opływa/ á zadnego krzyżá/ niesczęśćia y karánia Pánskiego nie doznawa/ bo/ non puniri est gravis indignatio DEI: Zadnemu krzyżowi/ niesczęśćiu y karániu nie podlegáć iest to znák wielkiey niełáski Bożey. IX.
(9.) Pace, concordiâ et dilectione
Skrót tekstu: GdacPan
Strona: Liiiiv
Tytuł:
O pańskim i szlacheckim [...] stanie dyszkurs
Autor:
Adam Gdacjusz
Drukarnia:
Jan Krzysztof Jakub
Miejsce wydania:
Brzeg
Region:
Śląsk
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Tematyka:
obyczajowość, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1679
Data wydania (nie wcześniej niż):
1679
Data wydania (nie później niż):
1679
. językiem bluźnierskim sromocił/ (co owi w zwyczaju mają/ którzy z Niemiecka bluźnić zwykli mówiąc: Goclejdy/ Gocfundy (Boże rany) Sakramenty w Tobie/ etc. ten ma być takiemu podległy karaniu. Szlachcic/ któryby to śmiał czynić/ ma być wszystkich swoich przywilejów (praw i wolności) szlacheckich pozbawiony. Plebejusz zasie/ albo człowiek pospolity na dobrach i majętnościach/ ba nawet i na gardle ma być karany: Owszem i owi/ coby kogo bluźniącego (klnącego) słyszeli/ a tego zwierzchności nie oznajmili/ karania ujść nie mają. M. Wienheim, in Katen. Evant. Part. 2. citas. Stifl
. ięzykiem bluźnierskim sromoćił/ (co owi w zwyczáiu máią/ ktorzy z Niemiecká bluźnić zwykli mowiąc: Gocleydy/ Gocfundy (Boże rány) Sákrámenty w Tobie/ etc. ten ma bydź tákiemu podległy karániu. Szláchćic/ ktoryby to śmiał czynić/ ma bydź wszystkich swoich przywileiow (praw y wolnośći) szlácheckich pozbáwiony. Plebeiusz záśie/ álbo człowiek pospolity ná dobrách y máiętnośćiách/ bá náwet y ná gárdle ma bydź karány: Owszem y owi/ coby kogo bluźniącego (klnącego) słyszeli/ á tego zwierzchnośći nie oznáymili/ karánia uyść nie máią. M. Wienheim, in Caten. Evant. Part. 2. citas. Stiffl
Skrót tekstu: GdacPan
Strona: Oii
Tytuł:
O pańskim i szlacheckim [...] stanie dyszkurs
Autor:
Adam Gdacjusz
Drukarnia:
Jan Krzysztof Jakub
Miejsce wydania:
Brzeg
Region:
Śląsk
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Tematyka:
obyczajowość, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1679
Data wydania (nie wcześniej niż):
1679
Data wydania (nie później niż):
1679
sumnienie Galat. 9. v. 6.
Wiemy dobrze/ co powiedział Apostoł Z. Wiara przez miłość (przez dobre uczynki) sprawuje/ i nie jest rzecz można/ żeby człowiek/ który w JEZUSA wierzy/ dobrych uczynków czynić/ i pobożnie żyć nie miał.
Zaczym niech się przechwala ten i ów/ bądź Plebejusz/ bądź Pan i Szlachcić/ jakokolwiek chce/ że w Krystusa wierzy/ jeśli wiary swojej dobrymi uczynkami/ pobożnym i świątobliwym żywotem pokazować nie będzie: Oto wiara jego ustna nie będzie ważna i płatna/ wedle onych wyżej przytoczonych słów Jakuba Z. Pokaż mi wiarę twoję z dobrych uczynków twoich/ etc. (12.
sumnienie Galat. 9. v. 6.
Wiemy dobrze/ co powiedźiał Apostoł S. Wiárá przez miłość (przez dobre uczynki) spráwuie/ y nie iest rzecz można/ żeby człowiek/ ktory w IEZUSA wierzy/ dobrych uczynkow czynić/ y pobożnie żyć nie miał.
Záczym niech śię przechwala ten y ow/ bądź Plebeiusz/ bądź Pan y Szláchćić/ iákokolwiek chce/ że w Krystusá wierzy/ ieśli wiáry swoiey dobrymi uczynkámi/ pobożnym y świątobliwym żywotem pokázowáć nie będźie: Oto wiárá iego ustna nie będźie ważna y płatna/ wedle onych wyżey przytoczonych słow Iákubá S. Pokaż mi wiárę twoię z dobrych uczynkow twoich/ etc. (12.
Skrót tekstu: GdacPan
Strona: Oiiii
Tytuł:
O pańskim i szlacheckim [...] stanie dyszkurs
Autor:
Adam Gdacjusz
Drukarnia:
Jan Krzysztof Jakub
Miejsce wydania:
Brzeg
Region:
Śląsk
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Tematyka:
obyczajowość, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1679
Data wydania (nie wcześniej niż):
1679
Data wydania (nie później niż):
1679
Boży ku zaleceniu stanu szlacheckiego zowie się Szlachcicem. Lecz że ja tu czasem wszelakie sprosne występki/ którymi się nie tylko podłego gminu/ ale i zacnego stanu ludzie parają/ ganię: żaden pobożny Pan (Szlachcic) dlatego się na mię obruszać nie będzie/ pomniąc na to/ że tak Pan (Szlachcic) jako i Plebejusz powinni zbrodniom sprosnym służbę wypowiadać/ a odrzekszy się niepobożności i świetskich pożądliwości trzeźwie i sprawiedliwie i pobożnie na tym świecie żyć. Tit. 2. v. 12. M. Albr. in Hierar. Eccles. Conc. XXVIII. p. m. 465. M. Creid. in Nos. M. et
Boży ku záleceniu stanu szlácheckiego zowie się Szláchćicem. Lecz że ia tu czásem wszelákie sprosne występki/ ktorymi śię nie tylko podłego gminu/ ále y zacnego stanu ludźie paráią/ gánię: żaden pobożny Pan (Szlachćic) dlatego śię ná mię obruszáć nie będźie/ pomniąc ná to/ że ták Pan (Szlachćic) iáko y Plebeiusz powinni zbrodniom sprosnym służbę wypowiádáć/ á odrzekszy śię niepobożnośći y świetskich pożądliwośći trzeźwie y spráwiedliwie y pobożnie ná tym świećie żyć. Tit. 2. v. 12. M. Albr. in Hierar. Eccles. Conc. XXVIII. p. m. 465. M. Creid. in Nos. M. et
Skrót tekstu: GdacPan
Strona: Ccii
Tytuł:
O pańskim i szlacheckim [...] stanie dyszkurs
Autor:
Adam Gdacjusz
Drukarnia:
Jan Krzysztof Jakub
Miejsce wydania:
Brzeg
Region:
Śląsk
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Tematyka:
obyczajowość, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1679
Data wydania (nie wcześniej niż):
1679
Data wydania (nie później niż):
1679
aż do końca przeczytał, i rozważał: pozna bowiem, że to nie bez pożytku tego będzie, ale że tu nietylko Theoriam, ale też i Praxin, której zwielką sławą swoją będzie się mógł podjąć, znajdzie i obaczy. Do tego ma ta Nauka jeszcze ten wsobie pożytek, że przez nią Szlachcić i plebejusz, wielkiej godności dostąpić może, bo im barzej w niej wyćwiczony będzie, tym milszy i wdzięczniejszy zostawa Pany swemu, który temu (ponieważ tego przed inszym godzien) wszelaka promocja czynić i wedle okazji nad insze wywższyć może: / jako tego który nie tylko w jednej, ale i w inszych usługach onemu się przygodzić może
áż do końcá przeczytał, y rozważał: pozna bowiem, że to nie bez pożytku tego będźie, ále że tu nietylko Theoriam, ále tesz y Praxin, ktorey zwielką sławą swoią będźie śię mogł podjąć, znajdźie y obaczy. Do tego ma tá Náuká ieszcze ten wsobie pożytek, że przez nię Sláchćić y plebeiusz, wielkiey godnośći dostąpić może, bo im bárzey w niey wyćwiczony będźie, tym milszy y wdźięcznieyszy zostawa Pany swemu, ktory temu (ponieważ tego przed inszym godźien) wszeláka promocya czynić y wedle occasiey nád insze wywższyć może: / iáko tego ktory nie tylko w iedney, ále y w inszych usługách onemu śię przygodźić może
Skrót tekstu: UffDekArch
Strona: 15
Tytuł:
Archelia, to jest nauka i informacja o strzelbie i o rzeczach do niej należących ...
Autor:
Diego Uffano
Tłumacz:
Jan Dekan
Drukarnia:
Daniel Vetterus
Miejsce wydania:
Leszno
Region:
Wielkopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
podręczniki
Tematyka:
wojskowość
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1643
Data wydania (nie wcześniej niż):
1643
Data wydania (nie później niż):
1643
