. im And. Th. Geistl. Evangel. Schaβ-Kam. in Domin. I. p. Trinit. Conc. III. f. m. 69.
Poczuwali się w tym Lacedemonczycy (Spartanczycy) którzy taki chwalebny zwyczaj mieli/ że/ chcąc dziatki swoje do miernego życia przywieść/ a od opilstwa odwieść: Służebniki (Niewolniki) swoje winem upajali/ i na rynek wywodzili/ gdzie opitymi będąc dziwne jesty (potępki) po sobie pokazowali: jeden wpadł w błoto: drugi womitował (zwracał) trzeci jaką inszą sromotę zbroił/ etc. I mówili do dziatek Rodzicy: Widzicie miłe Dziatki/ jaka to hańba i sromota/ kiedy się
. im And. Th. Geistl. Evangel. Schaβ-Kam. in Domin. I. p. Trinit. Conc. III. f. m. 69.
Poczuwáli śię w tym Lacedemonczycy (Spártánczycy) ktorzy táki chwalebny zwyczay mieli/ że/ chcąc dźiatki swoje do miernego żyćia przywieść/ á od opilstwá odwieść: Służebniki (Niewolniki) swoje winem upajáli/ y ná rynek wywodźili/ gdźie opitymi będąc dźiwne jesty (potępki) po sobie pokázowáli: jeden wpadł w błoto: drugi womitował (zwracał) trzeći jáką inszą sromotę zbroił/ etc. Y mowili do dziatek Rodźicy: Widźićie miłe Dźiatki/ jáka to háńbá y sromotá/ kiedy śię
Skrót tekstu: GdacKon
Strona: 41.
Tytuł:
Dyszkursu o pijaństwie kontynuacja
Autor:
Adam Gdacjusz
Drukarnia:
Jan Krzysztof Jakub
Miejsce wydania:
Brzeg
Region:
Śląsk
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Tematyka:
obyczajowość
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1681
Data wydania (nie wcześniej niż):
1681
Data wydania (nie później niż):
1681
wpadszy błędy, Zwykli kościelne znieważać obrzędy.
W bitwach imane Turki i Tatary, Mahometańskie niewierne pogany Do katolickiej przysposabiał wiary, I pobożne z nich czyniąc chrześcijany, Bogu przyjemne oddawał ofiary. Nie jeden także przezeń pozyskany Do społeczności kościoła świętego, Jadem kacerstwa zarażony złego.
W duchownym stanie kapłany żyjące Czcił jako prawe boskie służebniki, I w dobrowolnem ubóstwie żyjące, Pod posłuszeństwem starszych, zakonniki, W różnych potrzebach u siebie będące Przy chlebie swoim miewał stołowniki, Wszystkich szanował, wszystkim swej ludzkości Znaki oświadczał i szczodrobliwości.
Na ubogich wzgląd miemał litościwy, Którym naznaczał jałmużny obfite W swych majętnościach, z łaski szczodrobliwej, I ku żywności obroki sowite:
wpadszy błędy, Zwykli kościelne znieważać obrzędy.
W bitwach imane Turki i Tatary, Mahometańskie niewierne pogany Do katolickiej przysposabiał wiary, I pobożne z nich czyniąc chrześciany, Bogu przyjemne oddawał ofiary. Nie jeden także przezeń pozyskany Do społeczności kościoła świętego, Jadem kacerstwa zarażony złego.
W duchownym stanie kapłany żyjące Czcił jako prawe boskie służebniki, I w dobrowolnem ubóstwie żyjące, Pod posłuszeństwem starszych, zakonniki, W różnych potrzebach u siebie będące Przy chlebie swoim miewał stołowniki, Wszystkich szanował, wszystkim swej ludzkości Znaki oświadczał i szczodrobliwości.
Na ubogich wzgląd miemał litościwy, Którym naznaczał jałmużny obfite W swych majętnościach, z łaski szczodrobliwej, I ku żywności obroki sowite:
Skrót tekstu: OdymWŻałKoniec
Strona: 353
Tytuł:
Żałośna postać Korony Polskiej
Autor:
Walenty Odymalski
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
liryka
Gatunek:
epitafia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1659
Data wydania (nie wcześniej niż):
1659
Data wydania (nie później niż):
1659
Tekst uwspółcześniony:
tak
Tytuł antologii:
Pamiętniki o Koniecpolskich. Przyczynek do dziejów polskich XVII wieku
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Stanisław Przyłęcki
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Lwów
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Leon Rzewuski
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1842
czterdzieści dni/ i czterdzieści nocy leżałem/ bo już był PAN rzekł/ że was wytracić miał. 26. I modliłem się Panu/ i rzekłem: Panie Boże/ nie zatracajże ludu twego/ i dziedzictwa twego któreś odkupił wielmożnością twoją/ któreś wywiódł z Egiptu ręką możną: 27. Wspomni na służebniki twoje/ Abrahama/ Izaaka i Jakoba: nie patrz na zatwardziałość ludu tego/ i na niezbożność jego/ ani na grzech jego. 28. By snadź nie rzekli obywatele ziemie tej/ z którejś nas wywiódł: przeto że nie mógł PAN wprowadzić ich do ziemie/ którą Im obiecał: albo iż je miał w nienawiści
czterdźieśći dni/ y czterdźieśći nocy leżałem/ bo już był PAN rzekł/ że was wytráćić miał. 26. Y modliłem śię Pánu/ y rzekłem: Pánie Boże/ nie zátracajże ludu twego/ y dźiedźictwá twego ktoreś odkupił wielmożnośćią twoją/ ktoreś wywiodł z Egiptu ręką możną: 27. Wspomni ná służebniki twoje/ Abráhámá/ Izááká y Iákobá: nie pátrz ná zátwárdźiáłość ludu tego/ y ná niezbożność jego/ áni ná grzech jego. 28. By snadź nie rzekli obywátele źiemie tey/ z ktoreyś nas wywiodł: przeto że nie mogł PAN wprowádźić jch do źiemie/ ktorą Im obiecał: álbo iż je miał w nienawiśći
Skrót tekstu: BG_Pwt
Strona: 195
Tytuł:
Biblia Gdańska, Księga Powtórzonego Prawa
Autor:
Anonim
Tłumacz:
Daniel Mikołajewski
Drukarnia:
Andreas Hünefeld
Miejsce wydania:
Gdańsk
Region:
Pomorze i Prusy
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
Biblia
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1632
Data wydania (nie wcześniej niż):
1632
Data wydania (nie później niż):
1632
. Chryzostom twierdzi/ który według słów Zbawicielowych za formę Eucharystii te słowa inculcuie (Hoc Est Corpvs Mevm, mówiąc/ hoc verbo proportia consecrantur. To jest Ciało Moje/ temi słowy Chleb przedłożony bywa poświęcony. Przytym Powiadasz że trzeba te słowa. Sotowori vbo Chlib Sey etc. wprzód przed słowami formy położyć/ i Służebniki Unitom (wiedząc że my ciebie mydrahela słuchać nie będziemy) według swojej dumnej fantazji przeformowa kaażesz. ODPOWIADAM WIelkiemi musieliby być prostakami/ kiedyby ciebie w tej mierze szaławiłę słuchać mieli/ boby już nie Bazilego Z. ani Chryzostoma Służebniki/ ale Kasajanowe mieli/ i nie Grekami ale Kasiaanistami by się zwać mysieli.
. Chryzostom twierdźi/ ktory według słow Zbáwićielowych zá formę Eucháristiey te słowá inculcuie (Hoc Est Corpvs Mevm, mowiąc/ hoc verbo proportia consecrantur. To iest Ciáło Moie/ temi słowy Chleb przedłożony bywa poświęcony. Przytym Powiádász że trzebá te słowá. Sotowori vbo Chlib Sey etc. wprzod przed słowami formy położyć/ y Służebniki Vnitom (wiedząc że my ćiebie mydráhela słucháć nie będźiemy) według swoiey dumney fántázyey przeformowá kaáżesz. ODPOWIADAM WIelkiemi muśieliby być prostákámi/ kiedyby ćiebie w tey mierze szałáwiłę słucháć mieli/ boby iuż nie Bázilego S. áni Chryzostomá Służebniki/ ále Kásaianowe mieli/ y nie Graekámi ále Kássiaánistámi by się zwáć myśieli.
Skrót tekstu: MohLit
Strona: 52
Tytuł:
Lithos abo kamień z procy prawdy [...] wypuszczony
Autor:
Piotr Mohyła
Miejsce wydania:
Kijów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1644
Data wydania (nie wcześniej niż):
1644
Data wydania (nie później niż):
1644
w Proskomidiej wyimują na pag. 16. w Parag. 9. mówisz. (Powiem dziwniejszą/ że gdy owo będzie wiele Priczástnikow Komunikantów/ i nidostanie onych cząstek i Sakramentu, tedy Pop prostego owego chleba który wsypywa w Kielich/ i prostego wina wlewa/ i tym ludzi miasto Sakramentu Komunikuje.) ODPOWIADAM. WEźmi Służebniki w Kijowie drukowane/ a znajdziesz w nich o cząstkach taką naukę/ żeby ich ludziom za Sakrament nie podwano/ i do Kielicha nie kładziono/ ale na Ołtarzu na Patynie ich zostawowano: Jeśliby jednak równie jak nad Ahncem tak nad wszytkimi cząstkami na patynie będącymi przy Konsekracjej intencją poświęcania Świszczennik miał/ tedy wybornie może one
w Proskomidiey wyimuią ná pág. 16. w Párág. 9. mowisz. (Powiem dźiwnieyszą/ że gdy owo będźie wiele Priczástnikow Kommunikántow/ y nidostánie onych cząstek y Sákrámentu, tedy Pop prostego owego chleba ktory wsypywa w Kielich/ y prostego winá wlewa/ y tym ludźi miásto Sákrámentu Kommunikuie.) ODPOWIADAM. WEźmi Służebniki w Kiiowie drukowáne/ á znaydźiesz w nich o cząstkách táką náukę/ żeby ich ludźiom zá Sákráment nie podwáno/ y do Kielichá nie kłádźiono/ ále ná Ołtarzu ná Pátynie ich zostáwowano: Iesliby iednák rownie iák nád Ahncem ták nád wszytkimi cząstkámi ná pátynie będącymi przy Konsekrácyey intencyą poświęcánia Swiszczennik miał/ tedy wybornie może one
Skrót tekstu: MohLit
Strona: 59
Tytuł:
Lithos abo kamień z procy prawdy [...] wypuszczony
Autor:
Piotr Mohyła
Miejsce wydania:
Kijów
Region:
Ziemie Ruskie
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma religijne
Tematyka:
religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1644
Data wydania (nie wcześniej niż):
1644
Data wydania (nie później niż):
1644
