Biją i Lwa choć możnego Biją Słonia ogromnego/ I Tygr choć okrutne zwierze/ Okrot swój/ i karę bierze: Jeśli kukłasz po niewielu/ Moja rada/ strzeż się wielu. Zły raz/ wszyscy. Siła złego Jak mówią/ dwa na jednego. Dworzanek I. Gawińskiego/
Do Ignoranta Doktora. NOwa będzie wątpliwość uczycielu u mnie/ Czy prawisz niezrozumnie? czyli nierozumnie?
Do niewdzięcznej. DArmo się chlubisz Damo z mej miłości/ Jakie masz/ i ja/ też/ mam odmienności. A jeśli było zem cię kiedy chwalił/ Wmilostce plotłem/ i w gorąccem szalił.
O Upominku. DAłeś mi upominek/ więc
Biją y Lwá choć możnego Biją Słoniá ogromnego/ I Tygr choć okrutne zwierze/ Okrot swoy/ y karę bierze: Ieśli kukłász po niewielu/ Moia rádá/ strzez się wielu. Zły raz/ wszyscy. Siła złego Iák mowią/ dwa na iednego. Dworzánek I. Gawinskiego/
Do Ignorántá Doktorá. NOwa będźie wątpliwość vczyćielu v mnie/ Czy práwisz niezrozumnie? czyli nierozumnie?
Do niewdzięczney. DArmo się chlubisz Damo z mey miłośći/ Iákie masz/ y ia/ tesz/ mam odmiennośći. A ieśli było zem ćię kiedy chwalił/ Wmilostce plotłem/ y w gorąccem szalił.
O Vpominku. DAłeś mi vpominek/ więc
Skrót tekstu: GawDworz
Strona: 78
Tytuł:
Dworzanki albo epigramata polskie
Autor:
Jan Gawiński
Drukarnia:
Balcer Smieszkowicz
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
liryka
Gatunek:
fraszki i epigramaty
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1664
Data wydania (nie wcześniej niż):
1664
Data wydania (nie później niż):
1664
. Poczkaj/ powiem ja to Uczycielowi. Mój miły (moja miła) nie powiadajże/ niechcącym to uczynił) niechcącam to uczyniła). Ale niechcąc/ znamci ja ciebie coś ty za ptak. Więc powiedz/ a cóż ja dbam/ wiem ja też coś ty uczynił (vczyniła). Owo sam Panie Uczycielu/ ten (ta) nie chce mi dać pokoj. A cóżci czyni? Trąca mię/ bije mię/ wyrządz mi złość/ przezywa mię. Roźlał (roźlała) mi inkaust/ pomazał/ (pomazała) mi księgi/ wydrapał (wydrapała) mi kartę z ksiąg. Siedźcie z pokojem/ anie pustujcie
. Pocżkay/ powiem ia to Vcżyćielowi. Moy miły (moiá miła) nie powiádayże/ niechcącym to vcżjnił) niechcącam to vcżyniłá). Ale niechcąc/ znamći ia ćiebie coś ty zá ptak. Więc powiedz/ á coż ia dbam/ wiem ia też coś ty vcżynił (vcżyniłá). Owo sám Pánie Vcżyćielu/ ten (tá) nie chce mi dáć pokoy. A cożći cżyni? Trąca mię/ biie mię/ wyrządz mi złość/ przezywa mię. Roźlał (roźláłá) mi inkaust/ pomázał/ (pomázáłá) mi kśięgi/ wydrapał (wydrapáłá) mi kártę z kśiąg. Siedźćie z pokoiem/ ánie pustuyćie
Skrót tekstu: VolcDial
Strona: 18v
Tytuł:
Viertzig dialogi
Autor:
Nicolaus Volckmar
Miejsce wydania:
Toruń
Region:
Pomorze i Prusy
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
rozmówki do nauki języka
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
wyrządz mi złość/ przezywa mię. Roźlał (roźlała) mi inkaust/ pomazał/ (pomazała) mi księgi/ wydrapał (wydrapała) mi kartę z ksiąg. Siedźcie z pokojem/ anie pustujcie/ bo weźmiecie chłostę. Bo cię każę rozciągnąć na ławce. Daj sam rozgę/ a rozciągni mi go. Namilszy Panie Uczycielu/ do śmierci się tego nie dopuszczę. A widzisz ty to/ kiedybyś był dobry (była dobra) a uczył się (uczyła się) pilno/ tedyby cię nie bito. Milcz/ albo więc lepiej weźmiesz. A cóż ci? A cóż ci wadzi? Czemu wzdychasz/ płaczesz? Czemuś
wyrządz mi złość/ przezywa mię. Roźlał (roźláłá) mi inkaust/ pomázał/ (pomázáłá) mi kśięgi/ wydrapał (wydrapáłá) mi kártę z kśiąg. Siedźćie z pokoiem/ ánie pustuyćie/ bo weźmiećie chłostę. Bo ćię każę rozćiągnąć ná ławce. Day sám rozgę/ á rozćiągni mi go. Namilszy Pánie Vcżyćielu/ do śmierći śię tego nie dopuszcżę. A widźisz ty to/ kiedybyś był dobry (byłá dobra) á ucżył śię (vcżyłá śię) pilno/ tedyby ćię nie bito. Milcż/ álbo więc lepiey weźmiesz. A coż ći? A coż ći wádźi? Cżemu wzdychasz/ płácżesz? Czemuś
Skrót tekstu: VolcDial
Strona: 18v
Tytuł:
Viertzig dialogi
Autor:
Nicolaus Volckmar
Miejsce wydania:
Toruń
Region:
Pomorze i Prusy
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
rozmówki do nauki języka
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
że ty mnie. Ja też nie umiem/ dziewka nasza umie ich całą gromadę. Zadamci gadkę. Gadajże mi tę gadkę. Dwanaście panien leży na jednym łożu/ a żadna nie leży na przodku/ żadna też w pośrzodku/ żadna też z końca. Nie umiem tego zgadnąć/ trudno to na mię. Panie uczycielu/ oto powiedają sobie bajki/ i zadawają sobie gadki. A kto to? Owo ten/ Owo ta. A tak się to uczycie/ podźcie sam/ ja też wam zadaję. Gadajże mi tę gadkę/ Tu się maś ukłaść na tej ławce/ i chłostę wźjąć/ a umiesz mi to zgadnąć. Prosimy
że ty mnie. Ia też nie umiem/ dźiewká nászá umie ich cáłą gromádę. Zádamći gadkę. Gadayże mi tę gadkę. Dwanaśćie pánien leży ná jednym łożu/ á żadna nie leży ná przodku/ żadna też w pośrzodku/ żadna też z końcá. Nie umiem tego zgádnąć/ trudno to ná mię. Pánie ucżyćielu/ oto powiedáją sobie bayki/ y zádawáją sobie gadki. A kto to? Owo ten/ Owo tá. A ták śię to ucżyćie/ podźćie sám/ ja też wam zádáję. Gadayże mi tę gadkę/ Tu się maś ukłáść ná tey ławce/ y chłostę wźjąć/ á umiesz mi to zgádnąć. Prośimy
Skrót tekstu: VolcDial
Strona: 22
Tytuł:
Viertzig dialogi
Autor:
Nicolaus Volckmar
Miejsce wydania:
Toruń
Region:
Pomorze i Prusy
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
rozmówki do nauki języka
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1612
Data wydania (nie wcześniej niż):
1612
Data wydania (nie później niż):
1612
