, Która natwardsze serca miękczy i ujmuje, Byśmy własną z więzienia bracią wyzwolili I w obietnicach się jem swoich uiścili. Z tej przyczynyśmy zbroje wdziali na się twarde, Chcąc to sprawić, a w tamtych skrócić myśli harde.” „Słuszną - odpowie drugi - wymówkę przyjmuję, A jednaką w was wszytkich dzielność upatruję.
VII.
I dlategom miał wolą serc waszych spróbować, Chcąc doznać, kto z nas czterech męstwem ma przodkować; Ale, że tam ukazać macie wasze siły, Gdzie słuszność chce, aby się wszytkie obróciły, Przypuście mnie, proszę was, w lubą kompanią: Mam, jak wy, serce, męstwo
, Która natwardsze serca miękczy i ujmuje, Byśmy własną z więzienia bracią wyzwolili I w obietnicach się jem swoich uiścili. Z tej przyczynyśmy zbroje wdziali na się twarde, Chcąc to sprawić, a w tamtych skrócić myśli harde.” „Słuszną - odpowie drugi - wymówkę przymuję, A jednaką w was wszytkich dzielność upatruję.
VII.
I dlategom miał wolą serc waszych spróbować, Chcąc doznać, kto z nas czterech męstwem ma przodkować; Ale, że tam ukazać macie wasze siły, Gdzie słuszność chce, aby się wszytkie obróciły, Przypuście mnie, proszę was, w lubą kompanią: Mam, jak wy, serce, męstwo
Skrót tekstu: ArKochOrlCz_II
Strona: 287
Tytuł:
Orland szalony, cz. 2
Autor:
Ludovico Ariosto
Tłumacz:
Piotr Kochanowski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
epika
Gatunek:
poematy epickie
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1620
Data wydania (nie wcześniej niż):
1620
Data wydania (nie później niż):
1620
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Jan Czubek
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Kraków
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Akademia Umiejętności
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1905
takie w Rzymie/ i opatrzył je wielkiemi intratami. Z tych dwu miejsc poszło/ i pochodzi ustawicznie do Anglii wiele set kapłanów/ którzy gorącością i duchem podobnym do onego pierwszego kościoła/ wzbudzili i wzbudzają ustawicznie tamtych ludzi/ i do męczeństwa/ a nie tylo do czego inszego dla wiary Katolickiej. I zaprawdę im więcej upatruję postanowienie pomienionych Kolegia; tym mi się zdadzą rzeczą spanialszego animuszu/ i owszem Apostołską: która bowiem przewaga jest wyższa i świątobliwsza/ jako podać się dobrowolnie na okrucieństwa Kalwińskie; nad których nie było nigdy ludzi ani niezbożniejszych/ ani zdradliwszych? jako ofiarować się tyranom/ katom/ na koła/ na pale/ na szubienice/
tákie w Rzymie/ y opátrzył ie wielkiemi intratámi. Z tych dwu mieyśc poszło/ y pochodźi vstawicznie do Angliey wiele set kápłanow/ ktorzy gorącośćią y duchem podobnym do onego pierwszego kośćiołá/ wzbudźili y wzbudzáią vstáwicznie támtych ludzi/ y do męczeństwá/ á nie tylo do czego inszego dla wiáry Kátholickiey. Y záprawdę im więcey vpátruię postánowienie pomienionych Collegia; tym mi się zdádzą rzeczą spániálszego ánimuszu/ y owszem Apostolską: ktora bowiem przewagá iest wyższa y świątobliwsza/ iáko podáć się dobrowolnie ná okrućieństwá Kálwińskie; nád ktorych nie było nigdy ludźi áni niezbożnieyszych/ áni zdrádliwszych? iáko ofiárowáć się tyránnom/ kátom/ ná kołá/ ná pale/ ná szubienice/
Skrót tekstu: BotŁęczRel_IV
Strona: 56
Tytuł:
Relacje powszechne, cz. IV
Autor:
Giovanni Botero
Tłumacz:
Paweł Łęczycki
Drukarnia:
Mikołaj Lob
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
opisy geograficzne
Tematyka:
egzotyka, geografia, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1609
Data wydania (nie wcześniej niż):
1609
Data wydania (nie później niż):
1609
: przywodzą, i ludziom tak w zdrowiu jako i w majętności niezmierne szkody czynią. to wszakże w podziwieniu być musi, że urzędy którym zbrodnie takowe karać, i onym zabiegać należy, na tę bezbożność prawie przez szpary patrzą, i obrazy Majestatu Bożego, i szkód ludzkich dają. Niedbalstwa tego nie inszą przyczynę być upatruję, jedno że ludzie albo nie wierzą żeby czary były, albo jeśli wierzą, tedy lekce je sobie ważą, niewiedząc jako brzydkie są, i jako gniew Boży na lud wszytek przywodzą. Ten bład żeby z umysłów ludzi naszych był wykorzeniony, rozumiałem być za rzecz potrzebna i pożytecznam, opisać zwierzchowny postępek, i
: przywodzą, y ludziom ták w zdrowiu iáko y w maiętności niezmierne szkody czynią. to wszakże w podziwieniu bydź muśi, że vrzędy ktorym zbrodnie takowe karać, y onym zabiegać należy, na tę bezbożność prawie przez spary patrzą, y obrazy Maiestatu Bożego, y szkod ludzkich daią. Niedbalstwa tego nie inszą przyczynę bydź vpatruię, iedno że ludzie álbo nie wierzą żeby czáry były, álbo iesli wierzą, tedy lekce ie sobie ważą, niewiedząc iáko brzydkie są, y iáko gniew Bozy ná lud wszytek przywodzą. Ten bład żeby z vmysłow ludzi nászych był wykorzeniony, rozumiałęm bydź zá rzecz potrzebna y pożytecznam, opisać zwierzchowny postępek, y
Skrót tekstu: SpInZąbMłot
Strona: 10
Tytuł:
Młot na czarownice
Autor:
Jacob Sprenger, Heinrich Institor
Tłumacz:
Stanisław Ząbkowic
Drukarnia:
Szymon Kempini
Miejsce wydania:
Kraków
Region:
Małopolska
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty naukowo-dydaktyczne lub informacyjno-poradnikowe
Gatunek:
traktaty
Tematyka:
magia, obyczajowość, religia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1614
Data wydania (nie wcześniej niż):
1614
Data wydania (nie później niż):
1614
Jagiellone familiae potomek mógł to continuatim w domu moim imperium w. mść panów odwdzięczyć, nie znajduję nic skuteczniejszego nad tę moją propozycją, na którą śmiele i bezpiecznie rzec mogę: popule mi, quid amplius potui facere tibi et non feci. Niech mi będzie przy tym Bóg świadkiem, że żadnej prywaty mojej w tym nie upatruję, bo ja per legem mortalitatis omnia mea i domu mego fata, do grobu mego z sobą traham, i nie wiem kto by w tej materyjej moję intencyją miał mieć pro suspecto, w której owszem zda się, że zapominam samego siebie i podaję się bez respektu na różne regnantium casus samej cnocie polskiej i mojej egzortacji
Jagiellonae familiae potomek mógł to continuatim w domu moim imperium w. mść panów odwdzięczyć, nie znajduję nic skuteczniejszego nad tę moją propozycją, na którą śmiele i bezpiecznie rzec mogę: popule mi, quid amplius potui facere tibi et non feci. Niech mi będzie przy tym Bóg świadkiem, że żadnej prywaty mojej w tym nie upatruję, bo ja per legem mortalitatis omnia mea i domu mego fata, do grobu mego z sobą traham, i nie wiem kto by w tej materyjej moję intencyją miał mieć pro suspecto, w której owszem zda się, że zapominam samego siebie i podaję się bez respektu na różne regnantium casus samej cnocie polskiej i mojej egzortacyi
Skrót tekstu: JemPam
Strona: 306
Tytuł:
Pamiętnik dzieje Polski zawierający
Autor:
Mikołaj Jemiołowski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
kroniki
Tematyka:
historia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1683 a 1693
Data wydania (nie wcześniej niż):
1683
Data wydania (nie później niż):
1693
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Jan Dzięgielewski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
"DIG"
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
2000
by w tej materyjej moję intencyją miał mieć pro suspecto, w której owszem zda się, że zapominam samego siebie i podaję się bez respektu na różne regnantium casus samej cnocie polskiej i mojej egzortacji, a amori w. mść panów arctiori profisus. Protestor też przed Bogiem, że żadnego praejudicium wolności w. mciów ani stąd upatruję, ani przez to inferre intendo i owszem in conscientia tego rozumienia jestem, że nie mogę lepiej wolności w. mściów potwierdzić, jako pozwoliwszy elekcji Pana me vivente, która sama tylko meret wolna być nazwana.
Na upewnienie zaś tego z mojej strony solenniter obiecuję, nic a nic nie mieszając się w tę elekcyją, zostawując
by w tej materyjej moję intencyją miał mieć pro suspecto, w której owszem zda się, że zapominam samego siebie i podaję się bez respektu na różne regnantium casus samej cnocie polskiej i mojej egzortacyi, a amori w. mść panów arctiori profisus. Protestor też przed Bogiem, że żadnego praejudicium wolności w. mciów ani stąd upatruję, ani przez to inferre intendo i owszem in conscientia tego rozumienia jestem, że nie mogę lepiej wolności w. mściów potwierdzić, jako pozwoliwszy elekcyi Pana me vivente, która sama tylko meret wolna być nazwana.
Na upewnienie zaś tego z mojej strony solenniter obiecuję, nic a nic nie mieszając się w tę elekcyją, zostawując
Skrót tekstu: JemPam
Strona: 306
Tytuł:
Pamiętnik dzieje Polski zawierający
Autor:
Mikołaj Jemiołowski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
literatura faktograficzna
Gatunek:
kroniki
Tematyka:
historia
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1683 a 1693
Data wydania (nie wcześniej niż):
1683
Data wydania (nie później niż):
1693
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Jan Dzięgielewski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
"DIG"
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
2000
IM. P. płocki czwartego dnia tego nowego roku (daj Boże, aby nam i Rzpltej szczęśliwego) oddał, wyrozumiałem pieczołowanie WMciów o tym, coby Rzpltą zatrudnić i do niebezpieczeństwa przywieść mogło; w czym i ja nie radbym pozostał i WM. naprzód dał, i diategoż to, co w tym potrzebnego upatruję, szczyrze i dufale WM., moim M. PP. Kolegom przełożę i podług obowiązku przysięgi naszej w tym przestrzegę.
Ale wprzód to pokażę, że ten miedzy mną a Zygmuntem Myszkowskim rozjem, do którego mię WM. wieść raczą, jako do uspokojenia, tak i zatrudnienia Rzpltej nic nie służy i potrzebny nie jest
JM. P. płocki czwartego dnia tego nowego roku (daj Boże, aby nam i Rzpltej szczęśliwego) oddał, wyrozumiałem pieczołowanie WMciów o tym, coby Rzpltą zatrudnić i do niebezpieczeństwa przywieść mogło; w czym i ja nie radbym pozostał i WM. naprzód dał, i diategoż to, co w tym potrzebnego upatruję, szczyrze i dufale WM., moim M. PP. Kolegom przełożę i podług obowiązku przysięgi naszej w tym przestrzegę.
Ale wprzód to pokażę, że ten miedzy mną a Zygmuntem Myszkowskim rozjem, do którego mię WM. wieść raczą, jako do uspokojenia, tak i zatrudnienia Rzpltej nic nie służy i potrzebny nie jest
Skrót tekstu: ZebrzMyszkZatargCz_II
Strona: 211
Tytuł:
Zatarg Zebrzydowskiego z Myszkowskim
Autor:
Mikołaj Zebrzydowski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
pisma polityczne, społeczne
Tematyka:
polityka
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1606 a 1607
Data wydania (nie wcześniej niż):
1606
Data wydania (nie później niż):
1607
Tekst uwspółcześniony:
tak
Tytuł antologii:
Pisma polityczne z czasów rokoszu Zebrzydowskiego 1606-1608
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Jan Czubek
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Kraków
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
Akademia Umiejętności
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1918
serce wzajemnie zaleciła w łaskę jegomości, na którą zarobić wszelkimi sobie życzę sposobami. Więcej mój ciężki nie dopuszcza mi pisać chagrin, który tym mię bardziej trapić musi, im widzę, że straszniejszy. Bo kiedy sobie imaginuję ożenienie nasze, to mi się zda, że to tylko sen jakiś albo żart. A im dalej upatruję i uważam, ile żem się na takich nie zwykł mylić rzeczach, tedy to widzę, że albo mało co, albo cale nic nam z sobą mieszkać nie przyjdzie, i tak nas to czekanie w dalsze zawiedzie lata. Bo coraz będą mówić: a ten tylko rok będzie kłótni - jeszcze ten - a potem
serce wzajemnie zaleciła w łaskę jegomości, na którą zarobić wszelkimi sobie życzę sposobami. Więcej mój ciężki nie dopuszcza mi pisać chagrin, który tym mię bardziej trapić musi, im widzę, że straszniejszy. Bo kiedy sobie imaginuję ożenienie nasze, to mi się zda, że to tylko sen jakiś albo żart. A im dalej upatruję i uważam, ile żem się na takich nie zwykł mylić rzeczach, tedy to widzę, że albo mało co, albo cale nic nam z sobą mieszkać nie przyjdzie, i tak nas to czekanie w dalsze zawiedzie lata. Bo coraz będą mówić: a ten tylko rok będzie kłótni - jeszcze ten - a potem
Skrót tekstu: SobJListy
Strona: 114
Tytuł:
Listy do Marysieńki
Autor:
Jan Sobieski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
listy
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1665 a 1683
Data wydania (nie wcześniej niż):
1665
Data wydania (nie później niż):
1683
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Leszek Kukulski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
"Czytelnik"
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1962
rozporządziwszy swoje rzeczy dobrze i porządnie, uczyniłby to la Poudre, co by żywnie Bukiet chciał, na co mu daje parol. Inaczej pewnie żywego nie zastanie Sylwandra najśliczniejsza Astrea. - Gdy tedy uważam, jakoś mię Wć moje serce kochała, a potem, poszedłszy za mnie, jakoś się odmieniła, nie upatruję przyczyny, jeno żeś niekontenta z tego była i żeś prędko tego żałować poczęła; skąd złe zdrowie, skąd melancholia nastąpiła. Bo wspomnij tylko sobie Wć moja śliczna dobrodziejko, jakoś Wć była wesoła za nieboszczyka, choć to pokazowałaś, żeś nie ze wszystkim była kontenta. A jako za mnie?
rozporządziwszy swoje rzeczy dobrze i porządnie, uczyniłby to la Poudre, co by żywnie Bukiet chciał, na co mu daje parol. Inaczej pewnie żywego nie zastanie Sylwandra najśliczniejsza Astrea. - Gdy tedy uważam, jakoś mię Wć moje serce kochała, a potem, poszedłszy za mnie, jakoś się odmieniła, nie upatruję przyczyny, jeno żeś niekontenta z tego była i żeś prędko tego żałować poczęła; skąd złe zdrowie, skąd melankolia nastąpiła. Bo wspomnij tylko sobie Wć moja śliczna dobrodziejko, jakoś Wć była wesoła za nieboszczyka, choć to pokazowałaś, żeś nie ze wszystkim była kontenta. A jako za mnie?
Skrót tekstu: SobJListy
Strona: 277
Tytuł:
Listy do Marysieńki
Autor:
Jan Sobieski
Miejsce wydania:
nieznane
Region:
nieznany
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
listy
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
między 1665 a 1683
Data wydania (nie wcześniej niż):
1665
Data wydania (nie później niż):
1683
Tekst uwspółcześniony:
tak
Redaktor wersji uwspółcześnionej:
Leszek Kukulski
Miejsce wydania wersji uwspółcześnionej:
Warszawa
Wydawca wersji uwspółcześnionej:
"Czytelnik"
Data wydania wersji uwspółcześnionej:
1962
Pyta się postaremu jak ostróżny, Pana;
Czy tento coś go sobie upodobał z wielu Ma być Wodzem twych ludzi Królem Izraelu. Słyszy odpowiedź nato: azaliż Proroku Podobać się powinno co miłego oku Niepatrz na Twarz, bo w twoim powierzchownym sądzie Niewiesz o wnętrznej skazie, zaraźliwym trądzie. Ja serce upatruję czyste przy prostocie, Niepyszne w pomyślności, cierpliwe w kłopocie. Czy znałżeś równą miłość przeciw mnie jak w Jobie Chwali mnie, choć Robactwo z Ciała ropę skrobie. Znowu Prorok przywoła Synów Izaego Stańcię tu niech was widzę, aż do ostatniego. A obaczywszy, siedmiu, jak z Regestru czyta Ósmego niedostaje, gdzie
Pyta się postaremu iak ostrożny, Pana;
Czy tento coś go sobie upodobał z wielu Ma bydź Wodzem twych ludzi Krolem Jzraelu. Słyszy odpowiedź nato: azaliż Proroku Podobać się powinno co miłego oku Niepatrz na Twarz, bo w twoim powierzchownym sądzie Niewiesz o wnętrzney skazie, zaraźliwym trądzie. Ja serce upatruię czyste przy prostocie, Niepyszne w pomyślności, cierpliwe w kłopocie. Czy znałżeś rowną miłość przeciw mnie iak w Jobie Chwali mnie, choć Robactwo z Ciała ropę skrobie. Znowu Prorok przywoła Synow Jzaego Stańcię tu niech was widzę, aż do ostatniego. A obaczywszy, siedmiu, iak z Regestru czyta Osmego niedostaie, gdzie
Skrót tekstu: DrużZbiór
Strona: 4
Tytuł:
Zbiór rytmów
Autor:
Elżbieta Drużbacka
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
wiersz
Rodzaj:
utwory synkretyczne
Gatunek:
pieśni, poematy epickie, satyry, żywoty świętych
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1752
Data wydania (nie wcześniej niż):
1752
Data wydania (nie później niż):
1752
mówić przychodzi z bojaźnią większą, i ciężkością. Nie tak bowiem widomy, i odleglejszy jest od rozumu naszego, że o nim tak twierdzić bezpiecznie, i sądzić nie można. Per nubemduntaxat video: et suspicari mihi de eo jus, non scire, ambire, sed non adire. Przez mgłę albo obłok niby go upatruję, i domniemować się o nim wolno, ale nie wiedzieć; dochodzić, ale nie przystępować. Pospolity jakoby to jest konieć, który być rozumiem dla zachowania, albo utrzymania powszechnego rzeczy stworzonych. Mądrość bowiem Boska wszystkie rzeczy stworzywszy ograniczyła one pewnym kresem, czasem, miarą, liczbą, nad którą żadna z nich przestąpić nie
mówić przychodzi z boiaźnią większą, i ciężkością. Nie tak bowiem widomy, i odlegleyszy iest od rozumu naszego, że o nim tak twierdzić bezpiecznie, i sądzić nie można. Per nubemduntaxat video: et suspicari mihi de eo jus, non scire, ambire, sed non adire. Przez mgłę albo obłok niby go upatruię, i domniemować się o nim wolno, ale nie wiedzieć; dochodzić, ale nie przystępować. Pospolity iakoby to iest konieć, który być rozumiem dla zachowania, albo utrzymania powszechnego rzeczy stworzonych. Mądrość bowiem Boska wszystkie rzeczy stworzywszy ograniczyła one pewnym kresem, czasem, miarą, liczbą, nad którą żadna z nich przestąpić nie
Skrót tekstu: KryszStat
Strona: 155
Tytuł:
Stateczność umysłu
Autor:
Andrzej Kazimierz Kryszpin Kirszensztein
Drukarnia:
Drukarnia J.K.M. i Rzeczypospolitej w Kolegium Societatis Iesu
Miejsce wydania:
Warszawa
Region:
Mazowsze
Typ tekstu:
proza
Rodzaj:
teksty perswazyjne
Gatunek:
dialogi
Poetyka żartu:
nie
Data wydania:
1769
Data wydania (nie wcześniej niż):
1769
Data wydania (nie później niż):
1769